وَإِذْ قَالَ لُقْمَٰنُ لِٱبْنِهِۦ وَهُوَ يَعِظُهُۥ يَٰبُنَىَّ لَا تُشْرِكْ بِٱللَّهِ  ۖ إِنَّ ٱلشِّرْكَ لَظُلْمٌ عَظِيمٌ

вə`из̃ ќōōлə люќмəəну либниhи вəhувə йə'из̃уhу йəə бунəййə лəə тушрик биль-лəh, иннəш-ширкə лəз̃ульмун 'əз̃ыым

[Помяни], как давая наставление, сказал Лукман сыну своему: «О сынок мой! Не придавай сотоварищей Аллаху! Поистине, придание сотоварищей [Ему], — несомненно, несправедливость великая».

Və (yadına sal,) o zamanı ki, Loğman oğluna nəsihət edərkən ona dedi: «Ey mənim əziz oğlum, Allaha şərik qoşma, çünki şirk olduqca böyük bir zülmdür». (Zülmün böyüklüyü məzlumun böyüklüyü ilə ölçülər və bütün nemətlərin əsil sahibi ilə heç bir nemətə malik olmayanı eyni hesab etmək son dərəcə pisdir.)

When Luqman said to his son, as he advised him: ‘O my son! Do not ascribe any partners to Allah. Polytheism is indeed a great injustice.’