وَإِذَا تُتْلَىٰ عَلَيْهِمْ ءَايَٰتُنَا قَالُواْ قَدْ سَمِعْنَا لَوْ نَشَآءُ لَقُلْنَا مِثْلَ هَٰذَآ ۙ إِنْ هَٰذَآ إِلَّآ أَسَٰطِيرُ ٱلْأَوَّلِينَ

вə`из̃əə тутлəə 'əлэйhим əəйəəтунəə ќōōлюю ќōд сəми'нəə лəу нəшəə`у лəќульнəə миc̃лə həəз̃əə ин həəз̃əə ильлəə əсəəтыыруль-əувəлиин

И когда читаются им аяты Наши, говорят они: «Уже слышали мы [их]. Если пожелаем, непременно скажем подобное этому. Это лишь [суеверные] легенды [поколений] первых!»

Bizim kitabın ayələri onlara oxunduqda (inadın və təkəbbürün çoxluğundan) «əlbəttə eşitdik; əgər istəsək, biz də bunun kimisini deyərik; bu, qədimlərin əfsanələrindən başqa bir şey deyildir» deyərlər.

When Our signs are recited to them, they say, ‘We have heard already. If we want, we [too] can say like this. These are nothing but myths of the ancients.’