فَلَمَّا رَءَآ أَيْدِيَهُمْ لَا تَصِلُ إِلَيْهِ نَكِرَهُمْ وَأَوْجَسَ مِنْهُمْ خِيفَةً  ۚ قَالُواْ لَا تَخَفْ إِنَّآ أُرْسِلْنَآ إِلَىٰ قَوْمِ لُوطٍ

фəлəммəə рō`əə əйдийəhум лəə тəсылю илəйhи нəкирōhум вə`əуджəсə минhум хыыфəh, ќōōлюю лəə тəхōф иннəə урсильнəə илəə ќōуми люют

Когда же увидел [Авраам], что руки их не дотрагиваются до неё (до еды), не признал он их, [посчитав чужими], и почувствовал к ним страх. Сказали [посланцы]: «Не бойся! Поистине, мы посланы к народу Лота».

Beləliklə, elə ki, onların əllərinin ona (yeməyə) çatmadığını (uzanmadığını) gördü, onları yad bildi və qəlbində onlardan bir qorxu duydu. Onlar dedilər: «Qorxma, həqiqətən, biz (Allah tərəfindən) Lut qövmünə (onları məhv etmək üçün) göndərilmiş (mələklərik)ik».

But when he saw their hands not reaching for it, he took them amiss and felt a fear of them. They said, ‘Do not be afraid. We have been sent to the people of Lot.’