قَالُواْ مَآ أَخْلَفْنَا مَوْعِدَكَ بِمَلْكِنَا وَلَٰكِنَّا حُمِّلْنَآ أَوْزَارًا مِّن زِينَةِ ٱلْقَوْمِ فَقَذَفْنَٰهَا فَكَذَٰلِكَ أَلْقَى ٱلسَّامِرِىُّ

ќōōлюю мəə əхлəфнəə мəу'идəкə бимəлькинəə вəлəəкиннəə hуммильнəə əузəəрōмм-миŋŋ-зиинəтиль-ќōуми фəќōз̃əфнəəhəə фəкəз̃əəликə əльќōōс-сəəмирийй

Сказали они: «Не нарушили мы обещания, [данного] тебе, по воле нашей, но обременены мы были тяжестями, [состоявшими] из украшений людей [Фараона], и бросили мы их [в огонь], и так же бросил самаритянин».

Dedilər: Biz sənin vədinə öz ixtiyarımızla xilaf çıxmadıq. Lakin bizim çiynimizə (Fironun) qövmün(ün) çoxlu miqdarda zinəti qoyulmuşdu. Onları (od kürəsinə) atdıq, həmçinin Samiri də (özündə olanları) atdı.

They said, ‘We did not fail our tryst with you of our own accord, but we were laden with the weight of those people’s ornaments, and we cast them [into the fire] and so did the Samiri.’