لَّقَدْ أَضَلَّنِى عَنِ ٱلذِّكْرِ بَعْدَ إِذْ جَآءَنِى  ۗ وَكَانَ ٱلشَّيْطَٰنُ لِلْإِنسَٰنِ خَذُولًا

лəќōд əдōльлəнии 'əниз̃-з̃икри бə'дə из̃ джəə`əний, вəкəəнəш-шэйтōōну ли-ль-иŋŋсəəни хōз̃уулə

Ведь сбил он меня [с пути истинного, отвратив] от Напоминания (Корана), после того как пришло оно ко мне. И был [всегда] дьявол человека оставляющим [без помощи]!»

«Həqiqətən, o, Allahın zikr edilərək xatırlanması (və ya Peyğəmbər və Quranın həqiqəti) mənə çatdıqdan sonra o (həmin dost) məni ondan (zikrdən, Peyğəmbərdən və Qurandan) yayındırdı». Şeytan insanı həmişə xar edib və (indi də) edir.

Certainly he led me astray from the Reminder after it had come to me, and Satan is a deserter of man.’