إِذْ دَخَلُواْ عَلَىٰ دَاوُۥدَ فَفَزِعَ مِنْهُمْ  ۖ قَالُواْ لَا تَخَفْ  ۖ خَصْمَانِ بَغَىٰ بَعْضُنَا عَلَىٰ بَعْضٍ فَٱحْكُم بَيْنَنَا بِٱلْحَقِّ وَلَا تُشْطِطْ وَٱهْدِنَآ إِلَىٰ سَوَآءِ ٱلصِّرَٰطِ

из̃ дəхōлюю 'əлəə дəəвуудə фəфəзи'ə минhум, ќōōлюю лəə тəхōф, хōсмəəни бəґōō бə'дунəə 'əлəə бə'дын фəəhкумм-бэйнəнəə би-ль-həќќи вəлəə туштыт вəəhдинəə илəə сəвəə`ис-сырōōт

Когда вошли они к Давиду и испугался он их, сказали они: «Не бойся, два пререкающихся — один из нас посягнул на другого. Рассуди же нас по истине, и не отступай [от правды], и поведи нас ровным путём!

O zaman onlar (qəflətən divarın o tərəfindən aşıb icazəsiz) Davudun yanına gəldilər və Davud onlardan qorxuya düşdü. Onlar dedilər: «Qorxma! Biz birimiz digərinə qarşı haqsızlıq etmiş çəkişən iki iddiaçıyıq. Bizim aramızda haqq əsasında hökm çıxar, ədalət yolundan çıxma və bizi doğru yola istiqamətləndir.

When they entered into the presence of David, he was alarmed by them. They said, ‘Do not be afraid. [We are only] two contenders: one of us has bullied the other. So judge justly between us, and do not exceed [the bounds of justice], and show us the right path.’