۞ لَّا يُحِبُّ ٱللَّهُ ٱلْجَهْرَ بِٱلسُّوٓءِ مِنَ ٱلْقَوْلِ إِلَّا مَن ظُلِمَ  ۚ وَكَانَ ٱللَّهُ سَمِيعًا عَلِيمًا

лəə йуhиббул-лаhуль-джəhрō бис-суу`и минəль-ќōули ильлəə мəŋŋ-з̃улим, вəкəəнəл-лаhу сəмии'əн 'əлиимə

Не любит Аллах проявления зла в слове, кроме как от того, кто подвергнется несправедливости, и был [всегда] Аллах Слышащим, Знающим.

Allah zülmə məruz qalmış şəxs istisna olmaqla (qeybət etmək, böhtan demək, pisləmək, söz gəzdirmək və qarğış etmək kimi) pis sözlərin aşkar və ucadan deyilməsini sevmir. Allah həmişə eşidən və biləndir.

Allah does not like the disclosure of [anyone’s] evil [conduct] in speech except by someone who has been wronged, and Allah is all-hearing, all-knowing.