وَنَادَىٰ نُوحٌ رَّبَّهُۥ فَقَالَ رَبِّ إِنَّ ٱبْنِى مِنْ أَهْلِى وَإِنَّ وَعْدَكَ ٱلْحَقُّ وَأَنتَ أَحْكَمُ ٱلْحَٰكِمِينَ

вəнəəдəə нууhур-рōббəhу фəќōōлə рōбби иннə-бнии мин əhлии вə`иннə вə'дəкəль-həќќу вə`əŋŋтə əhкəмуль-həəкимиин

И воззвал Ной к Господу своему и сказал: «Господь мой! Поистине, сын мой — из семьи моей, и, поистине, обещание Твоё [о спасении семьи моей есть] истина, и Ты — Мудрейший из судей».

Nuh (tufandan qabaq) öz Rəbbini çağırıb dedi: «Ey Rəbbim, oğlum mənim ailəmdəndir. Və həqiqətən, (mənim ailəmin nicatı barədəki) Sənin vədin haqdır və Sən hakimlərin ən yaxşısısan. (Bu kəlam Nuhun oğlunun nicatını istəməsi üçün bir müqəddimədir.)

Noah called out to his Lord, and said, ‘My Lord! My son is indeed from my family. Your promise is indeed true, and You are the fairest of all judges.’