قُل لَّوْ أَنتُمْ تَمْلِكُونَ خَزَآئِنَ رَحْمَةِ رَبِّىٓ إِذًا لَّأَمْسَكْتُمْ خَشْيَةَ ٱلْإِنفَاقِ  ۚ وَكَانَ ٱلْإِنسَٰنُ قَتُورًا

ќуль-лəу əŋŋтум тəмликуунə хōзəə`инə рōhмəти рōббии из̃əль-лə`əмсəктум хōшйəтəль-иŋŋфəəќ, вəкəəнəль-иŋŋсəəну ќōтуурō

Скажи: «Если бы вы владели сокровищницами милости Господа моего, тогда удерживались бы вы [от расходования] из боязни потратить [и обеднеть]. Поистине, был [всегда] человек скупым!»

De: «Əgər siz mənim Rəbbimin rəhmət xəzinələrinə malik olsaydınız, onda, xərcləmək (vasitəsilə xəzinələrin qurtarması) qorxusundan mütləq xəsislik edərdiniz». İnsan (zatı ehtiyac və yoxsulluq üzündən təbiətcə) həmişə xəsisdir.

Say, ‘Even if you possessed the treasuries of my Lord’s mercy, you would withhold them for the fear of being spent, and man is very niggardly.’