مَّا كَانَ عَلَى ٱلنَّبِىِّ مِنْ حَرَجٍ فِيمَا فَرَضَ ٱللَّهُ لَهُۥ  ۖ سُنَّةَ ٱللَّهِ فِى ٱلَّذِينَ خَلَوْاْ مِن قَبْلُ  ۚ وَكَانَ أَمْرُ ٱللَّهِ قَدَرًا مَّقْدُورًا

мəə кəəнə 'əлəəн-нəбиййи мин həрōджин фиимəə фəрōдōл-лаhу лəh, суннəтəл-лаhи фииль-лəз̃иинə хōлəу миŋŋ-ќōбль, вəкəəнə əмрул-лаhи ќōдəрōмм-мəќдуурō

Не было на Пророке никакого стеснения в том, что предписал Аллах для него, согласно закону Аллаха в [отношении] тех, которые были прежде. И было повеление Аллаха [всегда] решением предопределённым

Allahın Peyğəmbər üçün qərara almış olduğu şeydə ona heç bir çətinlik və maneə yoxdur; (Bu) Allahın bundan öncə gəlib getmiş kəslərin (peyğəmbərlərin) barəsində olan (cari) sünnəsidir (qayda-qanunudur). Daim Allahın (bəşər barədə olan) əmri təyin olunmuş bir hökmüdür və təqdir olunmuş (hesablanmış) bir qəzavü-qədərdır.

There is no blame on the Prophet in respect of that which Allah has made lawful for him: Allah’s precedent with those who passed away earlier (and Allah’s commands are ordained by a precise ordaining),