وَلَوْ تَرَىٰٓ إِذِ ٱلْمُجْرِمُونَ نَاكِسُواْ رُءُوسِهِمْ عِندَ رَبِّهِمْ رَبَّنَآ أَبْصَرْنَا وَسَمِعْنَا فَٱرْجِعْنَا نَعْمَلْ صَٰلِحًا إِنَّا مُوقِنُونَ

вəлəу тəрōō из̃иль-муджримуунə нəəкисуу ру`уусиhим 'иŋŋдə рōббиhим рōббəнəə əбсōрнəə вəсəми'нəə фəəрджи'нəə нə'мəль сōōлиhəн иннəə мууќинуун

И если бы видел ты, как грешники с поникшей головой у Господа своего [скажут]: «Господь наш, увидели и услышали мы! Верни же нас, дабы совершали мы праведное! Поистине, [теперь] мы убеждённые [в воскрешении и истинности обещаний Твоих]».

Kaş günahkarlar öz Rəbbinin hüzurunda başlarını aşağı salaraq «Ey Rəbbimiz! (vəd verdiyin şeyi öz gözümüzlə və qulaqlarımızla) gördük və eşitdik, belə isə bizi geri qaytar ki, yaxşı işlər görək, şübhəsiz, biz tam yəqinliklə inananlardanıq!» – (deyəndə) görəydin.

Were you to see when the guilty hang their heads before their Lord [confessing], ‘Our Lord! We have seen and heard. Send us back so that we may act righteously. Indeed we are [now] convinced.’