وَإِذَا سَمِعُواْ ٱللَّغْوَ أَعْرَضُواْ عَنْهُ وَقَالُواْ لَنَآ أَعْمَٰلُنَا وَلَكُمْ أَعْمَٰلُكُمْ سَلَٰمٌ عَلَيْكُمْ لَا نَبْتَغِى ٱلْجَٰهِلِينَ

вə`из̃əə сəми'ууль-лəґвə ə'рōдуу 'əнhу вəќōōлюю лəнəə ə'мəəлюнəə вəлəкум ə'мəəлюкум сəлəəмун 'əлэйкум лəə нəбтəґииль-джəəhилиин

И когда слышат они праздное, то отвращаются они от него и говорят: «Нам [воздастся за] деяния наши, а вам — за деяния ваши. Мир вам! Не стремимся Мы к [общению] с невежественными!»

(Onlar) boş bir söz (məsxərə, söyüş, qeybət) eşitdikləri zaman, ondan üz döndərərlər və (bu hərəkətləri ilə) deyərlər: «Bizim əməllərimiz bizə, sizin əməlləriniz də sizə aiddir. Sizə salam (Salamat qalın) olsun! Biz cahilləri (dostluq və yoldaşlıq üçün) istəmirik».

and when they hear vain talk, they avoid it and say, ‘Our deeds belong to us, and your deeds belong to you. Peace be to you. We do not court the ignorant.’