فَذُوقُواْ بِمَا نَسِيتُمْ لِقَآءَ يَوْمِكُمْ هَٰذَآ إِنَّا نَسِينَٰكُمْ  ۖ وَذُوقُواْ عَذَابَ ٱلْخُلْدِ بِمَا كُنتُمْ تَعْمَلُونَ

фəз̃ууќуу бимəə нəсиитум лиќōō`ə йəумикум həəз̃əə иннəə нəсиинəəкум, вəз̃ууќуу 'əз̃əəбəль-хульди бимəə куŋŋтум тə'мəлююн

[И скажем Мы им]: «Вкусите же [наказание] за то, что забыли вы про встречу Дня вашего этого! Поистине, Мы предали забвению вас, и вкусите наказание вечности за то, что совершали вы!»

(Onlara deyərik:) «Belə isə, bu günkü günümüzün görüşünü unutmağınızın cəzasını (Cəhənnəmin əzabını) dadın, biz də sizi unutduq (Öz mərhəmətimizdən sildik)və etdiklərinizin cəzası olaraq dadın əbədi əzabı».

So taste [the punishment] for your having forgotten the encounter of this day of yours. We [too] have forgotten you. Taste the everlasting punishment because of what you used to do.