بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ

бисмиль-лəhир-рōhмəəнир-рōhиим

Bağışlayan və mehriban Allahın adı ilə.

سَبَّحَ لِلَّهِ مَا فِى ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَمَا فِى ٱلْأَرْضِ  ۖ وَهُوَ ٱلْعَزِيزُ ٱلْحَكِيمُ

сəббəhə лильлəhи мəə фиис-сəмəəвəəти вəмəə фииль-əрды вəhувəль-'əзиизуль-həкиим

Göylərdə və yerdə olanların hamısı Allahı (dil və hal ilə) zikr edir və O, yenilməz qüdrət sahibi və mətindir və (yaradılış və şəriət mərhələsində) gözəl yaradandır.

هُوَ ٱلَّذِىٓ أَخْرَجَ ٱلَّذِينَ كَفَرُواْ مِنْ أَهْلِ ٱلْكِتَٰبِ مِن دِيَٰرِهِمْ لِأَوَّلِ ٱلْحَشْرِ  ۚ مَا ظَنَنتُمْ أَن يَخْرُجُواْ  ۖ وَظَنُّوٓاْ أَنَّهُم مَّانِعَتُهُمْ حُصُونُهُم مِّنَ ٱللَّهِ فَأَتَىٰهُمُ ٱللَّهُ مِنْ حَيْثُ لَمْ يَحْتَسِبُواْ  ۖ وَقَذَفَ فِى قُلُوبِهِمُ ٱلرُّعْبَ  ۚ يُخْرِبُونَ بُيُوتَهُم بِأَيْدِيهِمْ وَأَيْدِى ٱلْمُؤْمِنِينَ فَٱعْتَبِرُواْ يَٰٓأُوْلِى ٱلْأَبْصَٰرِ

hувəль-лəз̃ии əхрōджəль-лəз̃иинə кəфəруу мин əhлиль-китəəби миŋŋ-дийəəриhим ли`əувəлиль-həшр, мəə з̃ōнəŋŋтум əй-йəхруджуу, вəз̃ōннуу əннəhум-мəəни'əтуhум hусуунуhум-минəл-лаhи фə`əтəəhумул-лаhу мин həйc̃у лəм йəhтəсибуу, вəќōз̃əфə фии ќулююбиhимур-ру'б, йухрибуунə буйуутəhумм-би`əйдииhим вə`əйдииль-му`миниинə фəə'тəбируу йəə уулииль-əбсōōр

Kitab əhlindən olan kafirləri (Bəni-Nəzir yəhudilərini) ilk dəfə yurdlarından çıxaran və dəstə halında sürgün etdirib evlərindən (Cəzirətül-ərəbdən) qovduran Odur. Siz onların çıxacaqlarını güman etmirdiniz. Onlar da hasarlarının və qalalarının onları Allahdan (Allahın iradəsindən) saxlayacağını güman edirdilər. Amma Allah(ın iradəsi, əzabı) onlara güman etmədikləri yerdən gəlib ürəklərinə qorxu saldı. (Belə ki,) onlar evlərini həm öz əlləri, həm də möminlərin əlləri ilə dağıdırdılar. Ey bəsirət sahibləri! İbrət alın.

وَلَوْلَآ أَن كَتَبَ ٱللَّهُ عَلَيْهِمُ ٱلْجَلَآءَ لَعَذَّبَهُمْ فِى ٱلدُّنْيَا  ۖ وَلَهُمْ فِى ٱلْءَاخِرَةِ عَذَابُ ٱلنَّارِ

вəлəулəə əŋŋ-кəтəбəл-лаhу 'əлэйhимуль-джəлəə`ə лə'əз̃з̃əбəhум фиид-дунйəə, вəлəhум фииль-əəхырōти 'əз̃əəбун-нəəр

Və əgər Allah onlara vətənlərindən çıxarılmağı yazmasaydı, mütləq onlara dünyada (öldürülmək və əsirliklə) əzab verərdi. Onlar üçün axirətdə od əzabı vardır.

ذَٰلِكَ بِأَنَّهُمْ شَآقُّواْ ٱللَّهَ وَرَسُولَهُۥ  ۖ وَمَن يُشَآقِّ ٱللَّهَ فَإِنَّ ٱللَّهَ شَدِيدُ ٱلْعِقَابِ

з̃əəликə би`əннəhум шəəќќуул-лаhə вəрōсуулəh, вəмəй-йушəəќќиль-лəhə фə`иннəл-лаhə шəдиидуль-'иќōōб

Bu (vətəndən çıxarılma və əzab) onlar Allahla və Onun Rəsulu ilə inadkarlıqla müxalifət etdiklərinə görədir. Kim Allahla inadkarlıqla müxalifət etsə (bilsin ki,) Allah şiddətli cəza verəndir.

مَا قَطَعْتُم مِّن لِّينَةٍ أَوْ تَرَكْتُمُوهَا قَآئِمَةً عَلَىٰٓ أُصُولِهَا فَبِإِذْنِ ٱللَّهِ وَلِيُخْزِىَ ٱلْفَٰسِقِينَ

мəə ќōтō'тум-мил-лиинəтин əу тəрōктумууhəə ќōō`имəтəн 'əлəə усуулиhəə фəби`из̃ниль-лəhи вəлийухзийəль-фəəсиќиин

Hər hansı çox dəyərli xurma ağacını kəsdinizsə, ya onu öz kökləri üstündə boy atan halda buraxdınızsa (bu), Allahın izni ilə idi, (bəzi məsələlərə xatirdir) və bu, Allahın itaətsizləri rüsvay etməsi üçündür.

وَمَآ أَفَآءَ ٱللَّهُ عَلَىٰ رَسُولِهِۦ مِنْهُمْ فَمَآ أَوْجَفْتُمْ عَلَيْهِ مِنْ خَيْلٍ وَلَا رِكَابٍ وَلَٰكِنَّ ٱللَّهَ يُسَلِّطُ رُسُلَهُۥ عَلَىٰ مَن يَشَآءُ  ۚ وَٱللَّهُ عَلَىٰ كُلِّ شَىْءٍ قَدِيرٌ

вəмəə əфəə`əл-лаhу 'əлəə рōсуулиhи минhум фəмəə əуджəфтум 'əлэйhи мин хōйлиу-вəлəə рикəəбиу-вəлəəкиннəл-лаhə йусəллиту русулəhу 'əлəə мəй-йəшəə, вəл-лаhу 'əлəə кулли шэй`ин ќōдиир

Allah onlar(ın malların)dan («fəy» şəklində) öz peyğəmbərinə nəyi qaytardısa, (hamısı Allah Rəsuluna məxsusdur, çünki) siz on(u almağ)a nə at çapmısınız və nə də dəvə sürmüsünüz (və onun üstündə müharibə etmisiniz). Lakin Allah Öz peyğəmbərlərini istədiyinə hökmran edər və Allah hər şeyə qadirdir.

مَّآ أَفَآءَ ٱللَّهُ عَلَىٰ رَسُولِهِۦ مِنْ أَهْلِ ٱلْقُرَىٰ فَلِلَّهِ وَلِلرَّسُولِ وَلِذِى ٱلْقُرْبَىٰ وَٱلْيَتَٰمَىٰ وَٱلْمَسَٰكِينِ وَٱبْنِ ٱلسَّبِيلِ كَىْ لَا يَكُونَ دُولَةًۢ بَيْنَ ٱلْأَغْنِيَآءِ مِنكُمْ  ۚ وَمَآ ءَاتَىٰكُمُ ٱلرَّسُولُ فَخُذُوهُ وَمَا نَهَىٰكُمْ عَنْهُ فَٱنتَهُواْ  ۚ وَٱتَّقُواْ ٱللَّهَ  ۖ إِنَّ ٱللَّهَ شَدِيدُ ٱلْعِقَابِ

мəə əфəə`əл-лаhу 'əлəə рōсуулиhи мин əhлиль-ќурōō фəлильлəhи вəлир-рōсуули вəлиз̃ииль-ќурбəə вəəльйəтəəмəə вəəльмəсəəкиини вəəбнис-сəбиили кəй лəə йəкуунə дуулəтəмм-бэйнəль-əґнийəə`и миŋŋкум, вəмəə əəтəəкумур-рōсуулю фəхуз̃ууhу вəмəə нəhəəкум 'əнhу фəəŋŋтəhуу, вəəттəќуул-лаh, иннəл-лаhə шəдиидуль-'иќōōб

Allahın şəhər və kəndlərin əhalisinin mallarından («Fəy» şəklində qənimət olaraq) Öz Rəsuluna qaytardığı şeylər Allaha və Rəsuluna, onun yaxın qohumlarına, yetimlərə, miskinlərə və yolda qalanlara məxsusdur (İslamın və ya müsəlmanların din və dünyalarında hər hansı bir lazimi işin həll olunması üçün ehtiyac olan şeylər üçündür). Bu ona görədir ki, (həmin şeylər) sizin sərvətliləriniz arasında əldən-ələ düşməsin və Bizim Rəsulumuz sizə nə verirsə (hökmlər, maarif və malları) götürün və sizə nəyi qadağan edirsə ondan əl çəkin. Allahdan qorxun ki, Allah şiddətli cəza verəndir.

لِلْفُقَرَآءِ ٱلْمُهَٰجِرِينَ ٱلَّذِينَ أُخْرِجُواْ مِن دِيَٰرِهِمْ وَأَمْوَٰلِهِمْ يَبْتَغُونَ فَضْلًا مِّنَ ٱللَّهِ وَرِضْوَٰنًا وَيَنصُرُونَ ٱللَّهَ وَرَسُولَهُۥٓ  ۚ أُوْلَٰٓئِكَ هُمُ ٱلصَّٰدِقُونَ

ли-ль-фуќōрōō`иль-муhəəджириинəль-лəз̃иинə ухриджуу миŋŋ-дийəəриhим вə`əмвəəлиhим йəбтəґуунə фəдлəмм-минəл-лаhи вəридвəəнəу-вəйəŋŋсуруунəл-лаhə вəрōсуулəh, уулəə`икə hумус-сōōдиќуун

(Fəyin bir hissəsi) yurdlarından çıxarılmış və malları əllərindən alınmış, Allahın fəzl-mərhəmət və razılığını istəyən, Allaha və Onun Rəsuluna kömək edən yoxsul mühacirlərə məxsusdur. (Əsl) sadiqlər elə bunlardır.

وَٱلَّذِينَ تَبَوَّءُو ٱلدَّارَ وَٱلْإِيمَٰنَ مِن قَبْلِهِمْ يُحِبُّونَ مَنْ هَاجَرَ إِلَيْهِمْ وَلَا يَجِدُونَ فِى صُدُورِهِمْ حَاجَةً مِّمَّآ أُوتُواْ وَيُؤْثِرُونَ عَلَىٰٓ أَنفُسِهِمْ وَلَوْ كَانَ بِهِمْ خَصَاصَةٌ  ۚ وَمَن يُوقَ شُحَّ نَفْسِهِۦ فَأُوْلَٰٓئِكَ هُمُ ٱلْمُفْلِحُونَ

вəəльлəз̃иинə тəбəувə`ууд-дəəрō вəəль`иимəəнə миŋŋ-ќōблиhим йуhиббуунə мəн həəджəрō илəйhим вəлəə йəджидуунə фии судууриhим həəджəтəмм-миммəə уутуу вəйу`c̃ируунə 'əлəə əŋŋфусиhим вəлəу кəəнə биhим хōсōōсōh, вəмəй-йууќō шуhhə нəфсиhи фə`уулəə`икə hумуль-муфлиhуун

Həm də (ənsardan) o kəslər üçündür ki, hicrət və iman evini (Mədinə mühitini) özü üçün yurd seçib onlara tərəf hicrət edənləri sevər, onlara (mühacirlərə) verilən qənimətə görə ürəklərində həsəd duymaz, özləri ehtiyac içində olduqları halda onları özlərindən üstün tutarlar. Nəfsin xəsisliyindən qorunub saxlanılan kimsələr – məhz onlar nicat tapanlardır.

وَٱلَّذِينَ جَآءُو مِنۢ بَعْدِهِمْ يَقُولُونَ رَبَّنَا ٱغْفِرْ لَنَا وَلِإِخْوَٰنِنَا ٱلَّذِينَ سَبَقُونَا بِٱلْإِيمَٰنِ وَلَا تَجْعَلْ فِى قُلُوبِنَا غِلًّا لِّلَّذِينَ ءَامَنُواْ رَبَّنَآ إِنَّكَ رَءُوفٌ رَّحِيمٌ

вəəльлəз̃иинə джəə`уу мимм-бə'диhим йəќуулююнə рōббəнəə-ґфир лəнəə вəли`ихвəəнинəəль-лəз̃иинə сəбəќуунəə би-ль-иимəəни вəлəə тəдж'əль фии ќулююбинəə ґильлəл-лильлəз̃иинə əəмəнуу рōббəнəə иннəкə рō`ууфур-рōhиим

Onlardan (mühacirlərdən və ənsardan) sonra gələn(mömin)lər deyərlər: «Ey Rəbbimiz, bizi və bizdən öncə iman gətirən qardaşlarımızı bağışla! Bizim qəlblərimizdə iman gətirən kəslərə qarşı bir kin və xəyanət qoyma. Ey Rəbbimiz, həqiqətən, Sən çox şəfqətli və mehribansan».