وَلَمَّا سُقِطَ فِىٓ أَيْدِيهِمْ وَرَأَوْاْ أَنَّهُمْ قَدْ ضَلُّواْ قَالُواْ لَئِن لَّمْ يَرْحَمْنَا رَبُّنَا وَيَغْفِرْ لَنَا لَنَكُونَنَّ مِنَ ٱلْخَٰسِرِينَ

вəлəммəə суќитō фии əйдииhим вəрō`əу əннəhум ќōд дōллюю ќōōлюю лə`иль-лəм йəрhəмнəə рōббунəə вəйəґфир лəнəə лəнəкуунəннə минəль-хōōсириин

И когда пожалели они [о том, что содеяли] руки их, и увидели, что уже сбились [с пути верного], сказали они: «Если не помилует нас Господь наш и [не] простит нам, непременно будем мы из потерпевших убыток!»

Və elə ki, özlərinə gəlib çox peşman oldular və doğrudan da azdıqlarını gördülər «həqiqətən, əgər Rəbbimiz bizə rəhm etməsə və bizi bağışlamasa, mütləq ziyana uğrayanlardan olacağıq» dedilər.

But when they became remorseful and realised they had gone astray, they said, ‘Should our Lord have no mercy on us, and forgive us, we will be surely among the losers.’