وَمَآ أَرْسَلْنَا فِى قَرْيَةٍ مِّن نَّبِىٍّ إِلَّآ أَخَذْنَآ أَهْلَهَا بِٱلْبَأْسَآءِ وَٱلضَّرَّآءِ لَعَلَّهُمْ يَضَّرَّعُونَ

вəмəə əрсəльнəə фии ќōрйəтимм-мин-нəбиййин ильлəə əхōз̃нəə əhлəhəə би-ль-бə`сəə`и вəд-дōррōō`и лə'əльлəhум йəддōррō'уун

И [всякий раз, когда] посылали Мы в поселение какого-либо пророка, подвергали Мы жителей его нуждам и горестям — быть может, они усмирятся, [обратившись к Нам]!

Biz peyğəmbər göndərdiyimiz hər bir şəhər və kəndin əhalisini xəstəlik, çətinlik və yoxsulluğa düçar etdik ki, bəlkə (Bizim dərgahımıza) yalvarıb-yaxarsınlar.

We did not send a prophet to any town without visiting its people with stress and distress so that they might entreat [for Allah’s forgiveness].