قَالَتْ يَٰوَيْلَتَىٰٓ ءَأَلِدُ وَأَنَا۠ عَجُوزٌ وَهَٰذَا بَعْلِى شَيْخًا  ۖ إِنَّ هَٰذَا لَشَىْءٌ عَجِيبٌ

ќōōлəт йəə вəйлəтəə ə`əлиду вə`əнəə 'əджуузуу-вəhəəз̃əə бə'лии шэйхō, иннə həəз̃əə лəшэй`ун 'əджииб

Dedi: «Vay! Mən (doxsan yaşlı) qoca bir qarı və bu ərim də (yüz yaşlı) qoca bir kişi ola-ola doğacağam?! Doğrudan da bu, çox təəccüblü bir şeydir».

قَالُوٓاْ أَتَعْجَبِينَ مِنْ أَمْرِ ٱللَّهِ  ۖ رَحْمَتُ ٱللَّهِ وَبَرَكَٰتُهُۥ عَلَيْكُمْ أَهْلَ ٱلْبَيْتِ  ۚ إِنَّهُۥ حَمِيدٌ مَّجِيدٌ

ќōōлюю əтə'джəбиинə мин əмриль-лəh, рōhмəтул-лаhи вəбəрōкəəтуhу 'əлэйкум əhлəль-бэйт, иннəhу həмиидумм-мəджиид

(Mələklər) dedilər: «Allahın rəhməti və Onun bərəkətləri sizin ailənizə olduğu halda Allahın işinə təəccüb edirsən?! Həqiqətən, O, sifət və işləri mədh edilmiş, ümumi lütf və mərhəmət, geniş cəlal sahibidir».

فَلَمَّا ذَهَبَ عَنْ إِبْرَٰهِيمَ ٱلرَّوْعُ وَجَآءَتْهُ ٱلْبُشْرَىٰ يُجَٰدِلُنَا فِى قَوْمِ لُوطٍ

фəлəммəə з̃əhəбə 'əн ибрōōhиимəр-рōу'у вəджəə`əтhуль-бушрōō йуджəəдилюнəə фии ќōуми люют

Beləliklə, elə ki, İbrahimin qorxusu getdi və (övlad) mücdə(si) ona yetişdi, Lut qövmü barəsində bizim (mələklərimiz)lə söhbət və mübahisə etməyə başladı.

إِنَّ إِبْرَٰهِيمَ لَحَلِيمٌ أَوَّٰهٌ مُّنِيبٌ

иннə ибрōōhиимə лəhəлиимун əувəəhумм-мунииб

Doğrudan da, İbrahim çox həlim və camaata ürəyi yanan, dərindən ah çəkən və (Bizə tərəf) qayıdan idi.

يَٰٓإِبْرَٰهِيمُ أَعْرِضْ عَنْ هَٰذَآ  ۖ إِنَّهُۥ قَدْ جَآءَ أَمْرُ رَبِّكَ  ۖ وَإِنَّهُمْ ءَاتِيهِمْ عَذَابٌ غَيْرُ مَرْدُودٍ

йəə ибрōōhииму ə'рид 'əн həəз̃əə, иннəhу ќōд джəə`ə əмру рōббик, вə`иннəhум əəтииhим 'əз̃əəбун ґōйру мəрдууд

«Ey İbrahim, bundan (bu vasitəçilikdən) əl çək ki, şübhəsiz, artıq (mələklərə) Rəbbinin (onların əzabı barədəki) əmri yetişmişdir və onlara mütləq qarşısıalınmaz bir əzab gələcəkdir».

وَلَمَّا جَآءَتْ رُسُلُنَا لُوطًا سِىٓءَ بِهِمْ وَضَاقَ بِهِمْ ذَرْعًا وَقَالَ هَٰذَا يَوْمٌ عَصِيبٌ

вəлəммəə джəə`əт русулюнəə люютōн сии`ə биhим вəдōōќō биhим з̃əр'əу-вəќōōлə həəз̃əə йəумун 'əсыыб

Və bizim elçilərimiz Lutun yanına gələn zaman o, onlara görə narahat oldu və (öz qövmünün qonaqlar barəsində pis niyyətdə olmalarından) sıxıntıya düşdü. Və əli onları himayə etməkdən üzüldü və dedi: «Bu gün çox çətin bir gündür».

وَجَآءَهُۥ قَوْمُهُۥ يُهْرَعُونَ إِلَيْهِ وَمِن قَبْلُ كَانُواْ يَعْمَلُونَ ٱلسَّيِّـَٔاتِ  ۚ قَالَ يَٰقَوْمِ هَٰٓؤُلَآءِ بَنَاتِى هُنَّ أَطْهَرُ لَكُمْ  ۖ فَٱتَّقُواْ ٱللَّهَ وَلَا تُخْزُونِ فِى ضَيْفِىٓ  ۖ أَلَيْسَ مِنكُمْ رَجُلٌ رَّشِيدٌ

вəджəə`əhу ќōумуhу йуhрō'уунə илəйhи вəмиŋŋ-ќōблю кəəнуу йə'мəлююнəс-сəййи`əəт, ќōōлə йəə ќōуми həə`улəə`и бəнəəтии hуннə əтhəру лəкум, фəəттəќуул-лаhə вəлəə тухзууни фии дōйфий, əлэйсə миŋŋкум рōджулюр-рōшиид

Və qövmü tələsik onun yanına gəldilər (ki, həmin qonaqlara qarşı hədlərini aşsınlar) və onlar bundan qabaq da bu çirkin işləri görürdülər. Dedi: «Ey mənim qövmüm, bunlar mənim qızlarımdır. Onlar sizin üçün daha pakdırlar (ki, kəbinlərini kəsib aparasınız). Buna görə də Allahdan qorxun və məni qonaqlarım barəsində xəcalətli və rüsvay etməyin. Məgər sizin aranızda xəbərdar və doğru yolu tapmış bir kişi yoxdur?!»

قَالُواْ لَقَدْ عَلِمْتَ مَا لَنَا فِى بَنَاتِكَ مِنْ حَقٍّ وَإِنَّكَ لَتَعْلَمُ مَا نُرِيدُ

ќōōлюю лəќōд 'əлимтə мəə лəнəə фии бəнəəтикə мин həќќиу-вə`иннəкə лəтə'лəму мəə нуриид

Dedilər: «Sən yaxşı bilirsən ki, bizim sənin qızların barəsində bir haqqımız (onlara rəğbətimiz və ehtiyacımız) yoxdur. Və əlbəttə, sən bizim nə istədiyimizi yaxşı bilirsən».

قَالَ لَوْ أَنَّ لِى بِكُمْ قُوَّةً أَوْ ءَاوِىٓ إِلَىٰ رُكْنٍ شَدِيدٍ

ќōōлə лəу əннə лии бикум ќуувəтəн əу əəвии илəə рукнин шəдиид

Dedi: Kaş ki, sizinlə mübarizə etməyə bir gücüm olaydı, ya möhkəm və sabit bir arxaya sığınaydım».

قَالُواْ يَٰلُوطُ إِنَّا رُسُلُ رَبِّكَ لَن يَصِلُوٓاْ إِلَيْكَ  ۖ فَأَسْرِ بِأَهْلِكَ بِقِطْعٍ مِّنَ ٱلَّيْلِ وَلَا يَلْتَفِتْ مِنكُمْ أَحَدٌ إِلَّا ٱمْرَأَتَكَ  ۖ إِنَّهُۥ مُصِيبُهَا مَآ أَصَابَهُمْ  ۚ إِنَّ مَوْعِدَهُمُ ٱلصُّبْحُ  ۚ أَلَيْسَ ٱلصُّبْحُ بِقَرِيبٍ

ќōōлюю йəə лююту иннəə русулю рōббикə лэй-йəсылюю илəйк, фə`əсри би`əhликə биќит'имм-минəль-лэйли вəлəə йəльтəфит миŋŋкум əhəдун ильлəə-мрō`əтəк, иннəhу мусыыбуhəə мəə əсōōбəhум, иннə мəу'идəhумус-субh, əлэйсəс-субhу биќōрииб

(Mələklər) dedilər: «Ey Lut, biz sənin Rəbbinin elçiləriyik. Onlar səni əsla ələ keçirə bilməzlər. Buna görə də, gecədən bir qədər keçmiş ailənlə birgə (məntəqədən çölə) yola düş, sizdən heç kəs yerdə qalmasın və heç kim arxasına dönüb baxmasın – zövcəndən başqa ki, şübhəsiz, sənin qövmünə yetişəcək şey ona da yetişəcəkdir. Əlbəttə onların (əzablarının) vədə vaxtı səhərdir. Məgər səhər yaxın deyilmi?!»