وَلَن تَرْضَىٰ عَنكَ ٱلْيَهُودُ وَلَا ٱلنَّصَٰرَىٰ حَتَّىٰ تَتَّبِعَ مِلَّتَهُمْ  ۗ قُلْ إِنَّ هُدَى ٱللَّهِ هُوَ ٱلْهُدَىٰ  ۗ وَلَئِنِ ٱتَّبَعْتَ أَهْوَآءَهُم بَعْدَ ٱلَّذِى جَآءَكَ مِنَ ٱلْعِلْمِ ۙ مَا لَكَ مِنَ ٱللَّهِ مِن وَلِىٍّ وَلَا نَصِيرٍ

вəлəŋŋ-тəрдōō 'əŋŋкəль-йəhууду вəлəəн-нəсōōрōō həттəə тəттəби'ə мильлəтəhум, ќуль иннə hудəл-лаhи hувəль-hудəə, вəлə`ини-ттəбə'тə əhвəə`əhумм-бə'дəль-лəз̃ии джəə`əкə минəль-'ильми мəə лəкə минəл-лаhи миу-вəлиййиу-вəлəə нəсыыр

Sən yəhudi və xristianların dinlərinə tabe olmayınca, onlar heç vaxt səndən razı qalmayacaqlar. De: «Həqiqətən, (əsl) hidayət yalnız Allahın hidayətdir». Əgər sənə gələn elmdən sonra, onların nəfsi istəklərinə tabe olsan, Allah tərəfindən sənin üçün əsla bir başçı və yardımçı olmayacaqdır.

ٱلَّذِينَ ءَاتَيْنَٰهُمُ ٱلْكِتَٰبَ يَتْلُونَهُۥ حَقَّ تِلَاوَتِهِۦٓ أُوْلَٰٓئِكَ يُؤْمِنُونَ بِهِۦ  ۗ وَمَن يَكْفُرْ بِهِۦ فَأُوْلَٰٓئِكَ هُمُ ٱلْخَٰسِرُونَ

əльлəз̃иинə əəтəйнəəhумуль-китəəбə йəтлююнəhу həќќō тилəəвəтиhи уулəə`икə йу`минуунə биh, вəмəй-йəкфур биhи фə`уулəə`икə hумуль-хōōсируун

Ona (Qurana, ya Peyğəmbərə) iman gətirənlər (yəhudi və xristianlar kimi səma) kitab(ı) verdiyimiz və onu layiqincə (təhrif etmədən, düşünüb əməl etməklə) tilavət edən kəslərdir. Ziyana uğrayanlar isə onu inkar edənlərdir.

يَٰبَنِىٓ إِسْرَٰٓءِيلَ ٱذْكُرُواْ نِعْمَتِىَ ٱلَّتِىٓ أَنْعَمْتُ عَلَيْكُمْ وَأَنِّى فَضَّلْتُكُمْ عَلَى ٱلْعَٰلَمِينَ

йəə бəнии исрōō`иилə-з̃куруу ни'мəтийəль-лəтии əн'əмту 'əлэйкум вə`əннии фəддōльтукум 'əлəəль-'əəлəмиин

Ey İsrail övladları, sizə verdiyim nemətimi və sizi (öz zamanınızda) bütün aləmdəkilərdən üstün etməyimi xatırlayın.

وَٱتَّقُواْ يَوْمًا لَّا تَجْزِى نَفْسٌ عَن نَّفْسٍ شَيْـًٔا وَلَا يُقْبَلُ مِنْهَا عَدْلٌ وَلَا تَنفَعُهَا شَفَٰعَةٌ وَلَا هُمْ يُنصَرُونَ

вəəттəќуу йəумəль-лəə тəджзии нəфсун 'əн-нəфсин шэй`əу-вəлəə йуќбəлю минhəə 'əдлюу-вəлəə тəŋŋфə'уhəə шəфəə'əтуу-вəлəə hум йуŋŋсōруун

Və heç kəsin bir başqasının əzabını dəf edə bilməyəcəyi, (əzabın yerinə) ondan bir əvəzin qəbul olunmayacağı, şəfaətin ona heç bir fayda verməyəcəyi və onlara heç bir köməyin də göstərilməyəcəyi gündən çəkinin.

 ۞ وَإِذِ ٱبْتَلَىٰٓ إِبْرَٰهِۦمَ رَبُّهُۥ بِكَلِمَٰتٍ فَأَتَمَّهُنَّ  ۖ قَالَ إِنِّى جَاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِمَامًا  ۖ قَالَ وَمِن ذُرِّيَّتِى  ۖ قَالَ لَا يَنَالُ عَهْدِى ٱلظَّٰلِمِينَ

вə`из̃и-бтəлəə ибрōōhиимə рōббуhу бикəлимəəтин фə`əтəммəhунн, ќōōлə иннии джəə'илюкə лин-нəəси имəəмə, ќōōлə вəмиŋŋ-з̃урриййəтий, ќōōлə лəə йəнəəлю 'əhдииз̃-з̃ōōлимиин

Və (yadına sal) o zaman(ı) ki, Rəbbi İbrahimi bəzi işlərlə imtahana çəkdi. Beləliklə, o (İbrahim), hər şeyi kamil surətdə yerinə yetirdi. Rəbbi dedi: «Həqiqətən, Mən səni insanlara imam və rəhbər təyin etdim». (İbrahim) dedi: «Övladlarımdan necə?» Dedi: «Mənim əhd-peymanım zalımlara nəsib olmaz».

وَإِذْ جَعَلْنَا ٱلْبَيْتَ مَثَابَةً لِّلنَّاسِ وَأَمْنًا وَٱتَّخِذُواْ مِن مَّقَامِ إِبْرَٰهِۦمَ مُصَلًّى  ۖ وَعَهِدْنَآ إِلَىٰٓ إِبْرَٰهِۦمَ وَإِسْمَٰعِيلَ أَن طَهِّرَا بَيْتِىَ لِلطَّآئِفِينَ وَٱلْعَٰكِفِينَ وَٱلرُّكَّعِ ٱلسُّجُودِ

вə`из̃ джə'əльнəəль-бэйтə мəc̃əəбəтəл-лин-нəəси вə`əмнəу-вəəттəхыз̃уу мимм-мəќōōми ибрōōhиимə мусōльлəн, вə'əhиднəə илəə ибрōōhиимə вə`исмəə'иилə əŋŋ-тōhhирōō бэйтийə лит-тōō`ифиинə вəəль'əəкифиинə вəр-руккə'ис-суджууд

Və (yadınıza salın) o zaman(ı) ki, Biz bu Evi (əzəmətli Kəbəni) insanların dönüş yeri və əmin-amanlıq məkanı etdik və (dedik): «İbrahim məqamından (onun arxasından, ya sağ və ya sol tərəfindən) namaz üçün bir yer seçin. Və İbrahim ilə İsmailə tapşırdıq ki, Mənim evimi təvaf edənlər, yaxınlıqda olanlar (yaxud ibadətə çəkilənlər), rüku və səcdə edənlər üçün pak-pakizə edin.

وَإِذْ قَالَ إِبْرَٰهِۦمُ رَبِّ ٱجْعَلْ هَٰذَا بَلَدًا ءَامِنًا وَٱرْزُقْ أَهْلَهُۥ مِنَ ٱلثَّمَرَٰتِ مَنْ ءَامَنَ مِنْهُم بِٱللَّهِ وَٱلْيَوْمِ ٱلْءَاخِرِ  ۖ قَالَ وَمَن كَفَرَ فَأُمَتِّعُهُۥ قَلِيلًا ثُمَّ أَضْطَرُّهُۥٓ إِلَىٰ عَذَابِ ٱلنَّارِ  ۖ وَبِئْسَ ٱلْمَصِيرُ

вə`из̃ ќōōлə ибрōōhииму рōбби-дж'əль həəз̃əə бəлəдəн əəминəу-вəəрзуќ əhлəhу минəc̃-c̃əмəрōōти мəн əəмəнə минhумм-биль-лəhи вəəльйəумиль-əəхыр, ќōōлə вəмəŋŋ-кəфəрō фə`умəтти'уhу ќōлиилəн c̃уммə əдтōрруhу илəə 'əз̃əəбин-нəəр, вəби`сəль-мəсыыр

Və (xatırlayın) o zaman(ı) ki, İbrahim dedi: «Ey Rəbbim, buranı (bu diyarı) təhlükəsiz və əmin-amanlığı olan bir şəhər et və onun əhalisinə – Allaha və axirət gününə iman gətirənlərə – hər növ meyvə və məhsullardan ruzi ver». Buyurdu: «(Elə də edəcəyəm) və kim kafir olsa, onu bir az bəhrələndirəcək, sonra isə odun əzabına düçar edəcəyəm və ora pis bir qayıdış yeridir!»