إِنَّ إِبْرَٰهِيمَ كَانَ أُمَّةً قَانِتًا لِّلَّهِ حَنِيفًا وَلَمْ يَكُ مِنَ ٱلْمُشْرِكِينَ

иннə ибрōōhиимə кəəнə уммəтəн ќōōнитəл-лильлəhи həниифəу-вəлəм йəку минəль-мушрикиин

Поистине, Авраам [в одиночку представлял] общину [целую и] был благоговейным пред Аллахом, ханифом (придерживающимся истины), и не был он [никогда] из [числа] язычников.

Həqiqətən, İbrahim (insani kamilliklərinə görə özü təklikdə sanki) bir ümmət idi. [Və ya: İbrahim öz əsrində bir müddət təkbaşına islami bir ümmətin nümunəsi idi.] O, Allah qarşısında təvazökar və itaətkar, haqqa yönələn idi və heç vaxt (nə vücudda, nə rübubiyyətdə, nə ibadətdə və nə də itaətdə) müşriklərdən olmamışdı.

Indeed Abraham was a nation [all by himself], obedient to Allah, a Hanif, and he was not a polytheist.