وَأَمَّا ٱلْغُلَٰمُ فَكَانَ أَبَوَاهُ مُؤْمِنَيْنِ فَخَشِينَآ أَن يُرْهِقَهُمَا طُغْيَٰنًا وَكُفْرًا

вə`əммəəль-ґулəəму фəкəəнə əбəвəəhу му`минəйни фəхōшиинəə əй-йурhиќōhумəə туґйəəнəу-вəкуфрō

И что до мальчика, то были родители его верующими, и боялись мы, что обременит он их бесчинством и неверием.

O yeniyetmə oğlana gəldikdə isə: (O, kafir və azğın,) ata-anası (isə) mömin idilər. Buna görə də, onun o ikisini (ata-anasını əməldə) azğınlığa və (etiqadda) küfrə vadar etməsindən qorxduq.

As for the boy, his parents were faithful [persons], and We feared he would overwhelm them with rebellion and unfaith.