أَن تَقُولَ نَفْسٌ يَٰحَسْرَتَىٰ عَلَىٰ مَا فَرَّطتُ فِى جَنۢبِ ٱللَّهِ وَإِن كُنتُ لَمِنَ ٱلسَّٰخِرِينَ

əŋŋ-тəќуулə нəфсуй-йəə həсрōтəə 'əлəə мəə фəррōтту фии джəмм-биль-лəhи вə`иŋŋ-куŋŋту лəминəс-сəəхыриин

[Эти заповеди даны для того], чтобы [не] сказала [никакая] душа: «О, горе мне за то, что упустила я по отношению к Аллаху! И поистине, была я, несомненно, из [числа] издевающихся [над знамениями Его]».

(Allah sizə öyüd verir) ki, məbada kimsə (Qiyamət günü) «əfsus, Allah barəsində etdiyim səhlənkarlığa görə! Həqiqətən, mən məsxərə edənlərdən idim» desin.

Lest anyone should say, ‘Alas for my negligence in the vicinage of Allah! Indeed I was among those who ridiculed.’