يَٰٓأَيُّهَا ٱلَّذِينَ ءَامَنُوٓاْ إِذَا تَدَايَنتُم بِدَيْنٍ إِلَىٰٓ أَجَلٍ مُّسَمًّى فَٱكْتُبُوهُ ۚ وَلْيَكْتُب بَّيْنَكُمْ كَاتِبٌۢ بِٱلْعَدْلِ ۚ وَلَا يَأْبَ كَاتِبٌ أَن يَكْتُبَ كَمَا عَلَّمَهُ ٱللَّهُ ۚ فَلْيَكْتُبْ وَلْيُمْلِلِ ٱلَّذِى عَلَيْهِ ٱلْحَقُّ وَلْيَتَّقِ ٱللَّهَ رَبَّهُۥ وَلَا يَبْخَسْ مِنْهُ شَيْـًٔا ۚ فَإِن كَانَ ٱلَّذِى عَلَيْهِ ٱلْحَقُّ سَفِيهًا أَوْ ضَعِيفًا أَوْ لَا يَسْتَطِيعُ أَن يُمِلَّ هُوَ فَلْيُمْلِلْ وَلِيُّهُۥ بِٱلْعَدْلِ ۚ وَٱسْتَشْهِدُواْ شَهِيدَيْنِ مِن رِّجَالِكُمْ ۖ فَإِن لَّمْ يَكُونَا رَجُلَيْنِ فَرَجُلٌ وَٱمْرَأَتَانِ مِمَّن تَرْضَوْنَ مِنَ ٱلشُّهَدَآءِ أَن تَضِلَّ إِحْدَىٰهُمَا فَتُذَكِّرَ إِحْدَىٰهُمَا ٱلْأُخْرَىٰ ۚ وَلَا يَأْبَ ٱلشُّهَدَآءُ إِذَا مَا دُعُواْ ۚ وَلَا تَسْـَٔمُوٓاْ أَن تَكْتُبُوهُ صَغِيرًا أَوْ كَبِيرًا إِلَىٰٓ أَجَلِهِۦ ۚ ذَٰلِكُمْ أَقْسَطُ عِندَ ٱللَّهِ وَأَقْوَمُ لِلشَّهَٰدَةِ وَأَدْنَىٰٓ أَلَّا تَرْتَابُوٓاْ ۖ إِلَّآ أَن تَكُونَ تِجَٰرَةً حَاضِرَةً تُدِيرُونَهَا بَيْنَكُمْ فَلَيْسَ عَلَيْكُمْ جُنَاحٌ أَلَّا تَكْتُبُوهَا ۗ وَأَشْهِدُوٓاْ إِذَا تَبَايَعْتُمْ ۚ وَلَا يُضَآرَّ كَاتِبٌ وَلَا شَهِيدٌ ۚ وَإِن تَفْعَلُواْ فَإِنَّهُۥ فُسُوقٌۢ بِكُمْ ۗ وَٱتَّقُواْ ٱللَّهَ ۖ وَيُعَلِّمُكُمُ ٱللَّهُ ۗ وَٱللَّهُ بِكُلِّ شَىْءٍ عَلِيمٌ
йəə əййуhəəль-лəз̃иинə əəмəнуу из̃əə тəдəəйəŋŋтумм-бидəйнин илəə əджəлимм-мусəммəн фəəктубууh, вəльйəктуб-бэйнəкум кəəтибумм-би-ль-'əдль, вəлəə йə`бə кəəтибун əй-йəктубə кəмəə 'əльлəмəhул-лаh, фəльйəктуб вəльйумлилиль-лəз̃ии 'əлэйhиль-həќќу вəльйəттəќиль-лəhə рōббəhу вəлəə йəбхōс минhу шэй`ə, фə`иŋŋ-кəəнəль-лəз̃ии 'əлэйhиль-həќќу сəфииhəн əу дō'иифəн əу лəə йəстəтыы'у əй-йумильлə hувə фəльйумлиль вəлиййуhу би-ль-'əдль, вəəстəшhидуу шəhиидəйни мир-риджəəликум, фə`иль-лəм йəкуунəə рōджулəйни фəрōджулюу-вəəмрō`əтəəни миммəŋŋ-тəрдōунə минəш-шуhəдəə`и əŋŋ-тəдыльлə иhдəəhумəə фəтуз̃əккирō иhдəəhумəəль-ухрōō, вəлəə йə`бəш-шуhəдəə`у из̃əə мəə ду'уу, вəлəə тəс`əмуу əŋŋ-тəктубууhу сōґиирōн əу кəбиирōн илəə əджəлиh, з̃əəликум əќсəту 'иŋŋдəл-лаhи вə`əќвəму лиш-шəhəəдəти вə`əднəə əльлəə тəртəəбуу, ильлəə əŋŋ-тəкуунə тиджəəрōтəн həəдырōтəн тудиируунəhəə бэйнəкум фəлэйсə 'əлэйкум джунəəhун əльлəə тəктубууhəə, вə`əшhидуу из̃əə тəбəəйə'тум, вəлəə йудōōррō кəəтибуу-вəлəə шəhиид, вə`иŋŋ-тəф'əлюю фə`иннəhу фусууќумм-бикум, вəəттəќуул-лаh, вəйу'əллимукумул-лаh, вəл-лаhу бикулли шэй`ин 'əлиим
O you who have faith! When you contract a loan for a specified term, write it down. Let a writer write with honesty between you, and let not the writer refuse to write as Allah has taught him. So let him write, and let the one who incurs the debt dictate, and let him be wary of Allah, his Lord, and not diminish anything from it. But if the debtor be feeble-minded, or weak, or incapable of dictating himself, then let his guardian dictate with honesty, and take as witness two witnesses from your men, and if there are not two men, then a man and two women—from those whom you approve as witnesses—so that if one of the two defaults the other will remind her. The witnesses must not refuse when they are called, and do not consider it wearisome to write it down, whether it be a big or small sum, [as a loan lent] until its term. That is more just with Allah and more upright in respect to testimony, and the likeliest way to avoid doubt, unless it is an on-the-spot deal you transact between yourselves, in which case there is no sin upon you not to write it. Take witnesses when you make a deal, and let no harm be done to the writer or witness, and if you did that, it would be sinful of you. Be wary of Allah and Allah will teach you, and Allah has knowledge of all things.