إِنَّمَا كَانَ قَوْلَ ٱلْمُؤْمِنِينَ إِذَا دُعُوٓاْ إِلَى ٱللَّهِ وَرَسُولِهِۦ لِيَحْكُمَ بَيْنَهُمْ أَن يَقُولُواْ سَمِعْنَا وَأَطَعْنَا  ۚ وَأُوْلَٰٓئِكَ هُمُ ٱلْمُفْلِحُونَ

иннəмəə кəəнə ќōулəль-му`миниинə из̃əə ду'уу илəл-лаhи вəрōсуулиhи лийəhкумə бэйнəhум əй-йəќуулюю сəми'нəə вə`əтō'нəə, вə`уулəə`икə hумуль-муфлиhуун

Воистину, [должно] быть речью верующих, когда призывают их к Аллаху и Посланнику Его, дабы рассудил он между ними, чтобы говорили они: «Услышали мы и повиновались!» И эти — они [и есть] преуспевшие.

Möminlər (mövcud ixtilaf və çəkişmə barəsində) aralarında (peyğəmbərin) hakimlik etməsi üçün Allaha və Onun Peyğəmbərinə tərəf çağırıldıqları zaman onların sözləri yalnız «eşitdik və itaət etdik» olar. Həqiqi nicat tapanlar onlardır.

All the response of the faithful, when they are summoned to Allah and His Apostle that He may judge between them, is to say, ‘We hear and obey.’ It is they who are the felicitous.