ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ وَلَمْ يَلْبِسُوٓاْ إِيمَٰنَهُم بِظُلْمٍ أُوْلَٰٓئِكَ لَهُمُ ٱلْأَمْنُ وَهُم مُّهْتَدُونَ

əльлəз̃иинə əəмəнуу вəлəм йəльбисуу иимəəнəhумм-биз̃ульмин уулəə`икə лəhумуль-əмну вəhум-муhтəдуун

Те, которые уверовали и не облекли веру свою [скверной] несправедливости, эти — для них — безопасность, и они ведомые [по пути верному].

İman gətirib imanlarını zülmə qarışdırmayanlar (yaradılışın başlanğıcına olan etiqadı dualizm və ya üç üqnuma əqidəsi, yaxud çoxallahlılıqla, yaxud da qəlbi etiqadları əməli itaətsizliklə qarışdırmayanlar) üçün əmin-amanlıq vardır və onlar hidayət olunmuşlardır.

Those who have faith and do not taint their faith with wrongdoing—for such there shall be safety, and they are the [rightly] guided.’