وَٱقْتُلُوهُمْ حَيْثُ ثَقِفْتُمُوهُمْ وَأَخْرِجُوهُم مِّنْ حَيْثُ أَخْرَجُوكُمْ  ۚ وَٱلْفِتْنَةُ أَشَدُّ مِنَ ٱلْقَتْلِ  ۚ وَلَا تُقَٰتِلُوهُمْ عِندَ ٱلْمَسْجِدِ ٱلْحَرَامِ حَتَّىٰ يُقَٰتِلُوكُمْ فِيهِ  ۖ فَإِن قَٰتَلُوكُمْ فَٱقْتُلُوهُمْ  ۗ كَذَٰلِكَ جَزَآءُ ٱلْكَٰفِرِينَ

вəəќтулююhум həйc̃у c̃əќифтумууhум вə`əхриджууhум-мин həйc̃у əхрōджуукум, вəəльфитнəту əшəдду минəль-ќōтль, вəлəə туќōōтилююhум 'иŋŋдəль-мəсджидиль-həрōōми həттəə йуќōōтилююкум фииh, фə`иŋŋ-ќōōтəлююкум фəəќтулююhум, кəз̃əəликə джəзəə`уль-кəəфириин

Onları (Məkkə müşriklərini) harada ələ keçirsəniz öldürün və sizi qovub çıxardıqları yerdən (Məkkədən) qovub çıxardın. Fitnə (onların Allaha şərik qoşmaları, müsəlmanları incitmələri və Məkkədən çıxarmaları) öldürməkdən daha pisdir. Onlar sizinlə Məscidül-Həramın yanında vuruşmayınca, siz də onlarla orada vuruşmayın. Beləliklə, əgər sizinlə (orada) vuruşsalar, onları öldürün ki, kafirlərin cəzası elə odur.

فَإِنِ ٱنتَهَوْاْ فَإِنَّ ٱللَّهَ غَفُورٌ رَّحِيمٌ

фə`ини-ŋŋтəhəу фə`иннəл-лаhə ґōфуурур-рōhиим

Əgər (Allaha şərik qoşmaqdan və döyüşdən) əl götürsələr, həqiqətən, Allah çox bağışlayan və mehribandır.

وَقَٰتِلُوهُمْ حَتَّىٰ لَا تَكُونَ فِتْنَةٌ وَيَكُونَ ٱلدِّينُ لِلَّهِ  ۖ فَإِنِ ٱنتَهَوْاْ فَلَا عُدْوَٰنَ إِلَّا عَلَى ٱلظَّٰلِمِينَ

вəќōōтилююhум həттəə лəə тəкуунə фитнəтуу-вəйəкуунəд-диину лильлəh, фə`ини-ŋŋтəhəу фəлəə 'удвəəнə ильлəə 'əлəəз̃-з̃ōōлимиин

Heç bir fitnə qalmayıncaya (şirkin kökü kəsilincəyə) və din və itaət yalnız Allaha məxsus oluncaya qədər onlarla vuruşun. Beləliklə, əgər (Allaha şərik qoşmaqdan) əl çəksələr, zalımlardan başqasına qarşı həddi aşmaq rəva deyildir.

ٱلشَّهْرُ ٱلْحَرَامُ بِٱلشَّهْرِ ٱلْحَرَامِ وَٱلْحُرُمَٰتُ قِصَاصٌ  ۚ فَمَنِ ٱعْتَدَىٰ عَلَيْكُمْ فَٱعْتَدُواْ عَلَيْهِ بِمِثْلِ مَا ٱعْتَدَىٰ عَلَيْكُمْ  ۚ وَٱتَّقُواْ ٱللَّهَ وَٱعْلَمُوٓاْ أَنَّ ٱللَّهَ مَعَ ٱلْمُتَّقِينَ

əшшəhруль-həрōōму биш-шəhриль-həрōōми вəəльhурумəəту ќисōōс, фəмəни-'тəдəə 'əлэйкум фəə'тəдуу 'əлэйhи бимиc̃ли мəə-'тəдəə 'əлэйкум, вəəттəќуул-лаhə вəə'лəмуу əннəл-лаhə мə'əль-муттəќиин

Haram ay haram ay müqabilindədir (Rəcəb, Zilqədə, Zilhiccə və Məhərrəm ayları haram aylardır və bu aylarda müharibə etmək və vuruşmaq olmaz. Amma əgər kimsə bu ayların ehtiramını pozub müharibəyə başlasa, onunla elə həmin haram ayda vuruşmaq lazımdır). (Hərəm, Məscidül-Həram və möminin canı, namus və şərəfi kimi) bütün möhtərəmlərin (qarşılıqlı) qisası vardır. Buna görə də, kim sizə qarşı həddini aşsa (və ehtiramı pozsa), siz də onun kimi ona qarşı həddi aşın. Allahdan qorxun (ki, əvəz çıxmaqda həddi aşmayasınız) və bilin ki, Allah təqvalılarladır.

وَأَنفِقُواْ فِى سَبِيلِ ٱللَّهِ وَلَا تُلْقُواْ بِأَيْدِيكُمْ إِلَى ٱلتَّهْلُكَةِ  ۛ وَأَحْسِنُوٓاْ  ۛ إِنَّ ٱللَّهَ يُحِبُّ ٱلْمُحْسِنِينَ

вə`əŋŋфиќуу фии сəбиилиль-лəhи вəлəə тульќуу би`əйдиикум илəəт-тəhлюкəти вə`əhсинуу, иннəл-лаhə йуhиббуль-муhсиниин

(Malınızı) Allah yolunda xərcləyin və (cihad yolunda xərcləməyi tərk etməklə və ya onu Allah yolundan başqa bir yerə sərf etməklə) özünüzü öz əlinizlə təhlükəyə atmayın. Yaxşılıq edin ki, şübhəsiz, Allah yaxşılıq edənləri sevir.

وَأَتِمُّواْ ٱلْحَجَّ وَٱلْعُمْرَةَ لِلَّهِ  ۚ فَإِنْ أُحْصِرْتُمْ فَمَا ٱسْتَيْسَرَ مِنَ ٱلْهَدْىِ  ۖ وَلَا تَحْلِقُواْ رُءُوسَكُمْ حَتَّىٰ يَبْلُغَ ٱلْهَدْىُ مَحِلَّهُۥ  ۚ فَمَن كَانَ مِنكُم مَّرِيضًا أَوْ بِهِۦٓ أَذًى مِّن رَّأْسِهِۦ فَفِدْيَةٌ مِّن صِيَامٍ أَوْ صَدَقَةٍ أَوْ نُسُكٍ  ۚ فَإِذَآ أَمِنتُمْ فَمَن تَمَتَّعَ بِٱلْعُمْرَةِ إِلَى ٱلْحَجِّ فَمَا ٱسْتَيْسَرَ مِنَ ٱلْهَدْىِ  ۚ فَمَن لَّمْ يَجِدْ فَصِيَامُ ثَلَٰثَةِ أَيَّامٍ فِى ٱلْحَجِّ وَسَبْعَةٍ إِذَا رَجَعْتُمْ  ۗ تِلْكَ عَشَرَةٌ كَامِلَةٌ  ۗ ذَٰلِكَ لِمَن لَّمْ يَكُنْ أَهْلُهُۥ حَاضِرِى ٱلْمَسْجِدِ ٱلْحَرَامِ  ۚ وَٱتَّقُواْ ٱللَّهَ وَٱعْلَمُوٓاْ أَنَّ ٱللَّهَ شَدِيدُ ٱلْعِقَابِ

вə`əтиммууль-həджджə вəəль'умрōтə лильлəh, фə`ин уhсыртум фəмəə-стəйсəрō минəль-həдй, вəлəə тəhлиќуу ру`уусəкум həттəə йəблюґōль-həдйу мəhильлəh, фəмəŋŋ-кəəнə миŋŋкум-мəриидōн əу биhи əз̃əмм-мир-рō`сиhи фəфидйəтумм-миŋŋ-сыйəəмин əу сōдəќōтин əу нусук, фə`из̃əə əмиŋŋтум фəмəŋŋ-тəмəттə'ə би-ль-'умрōти илəəль-həджджи фəмəə-стəйсəрō минəль-həдй, фəмəль-лəм йəджид фəсыйəəму c̃əлəəc̃əти əййəəмин фииль-həджджи вəсəб'əтин из̃əə рōджə'тум, тилькə 'əшəрōтун кəəмилəh, з̃əəликə лимəль-лəм йəкун əhлюhу həəдырииль-мəсджидиль-həрōōм, вəəттəќуул-лаhə вəə'лəмуу əннəл-лаhə шəдиидуль-'иќōōб

Həcc və ümrə (əməli)ni Allaha görə tamamlayın və əgər (ehram bağladıqdan sonra düşmən və ya xəstəlik vasitəsilə) əməlləri yerinə yetirməyinizə maneçilik törənsə, (Məkkənin və yaxud Minanın qurbangahına dəvə, inək və qoyundan) sizə müyəssər olan bir qurbanlıq (göndərmək sizin boynunuzdadır). Və qurbanlıq öz yerinə çatmayınca başınızı qırxmayın. Əgər sizdən kimsə (ehram halında) xəstə olsa və ya başında bir narahatlığı olsa (və başını qırxmaq məcburiyyətində qalsa, başını qırxsın və) oruc ya sədəqə, ya da qurbanlıq qismindən kəffarə versin. Əgər (Həcc və Ümrə barəsində düşməndən və ya xəstəlikdən) xatircəm olsanız, onda «təməttö» (Allaha yaxınlaşmaqdan bəhrələnmək və ehram bağlandıqdan sonra haram olmuş şeylərdən ehramdan çıxdıqdan sonra istifadə etmək) ümrəsini qabağa salıb «təməttö» Həccinə tərəf gedən kəsin boynunadır ki, (dəvə, inək və qoyundan) müyəssər olan qurbanlıq kəssin. Qurbanlıq tapmayan (və ya ona pulu olmayan) şəxs həmin Həcc səfəri zamanı üç gün və qayıtdığınız zaman yeddi gün oruc tutmalıdır. Bu tam on gündür. («Təməttö» adlanan) bu (Həcc), (özü və) ailəsi Məscidül-Həramın (Məkkə və onun iyirmi dörd kilometrliyinin) sakini olmayan kəslər üçün olan vacibdir. Allahdan qorxun və bilin ki, Allah ağır cəza verəndir.

ٱلْحَجُّ أَشْهُرٌ مَّعْلُومَٰتٌ  ۚ فَمَن فَرَضَ فِيهِنَّ ٱلْحَجَّ فَلَا رَفَثَ وَلَا فُسُوقَ وَلَا جِدَالَ فِى ٱلْحَجِّ  ۗ وَمَا تَفْعَلُواْ مِنْ خَيْرٍ يَعْلَمْهُ ٱللَّهُ  ۗ وَتَزَوَّدُواْ فَإِنَّ خَيْرَ ٱلزَّادِ ٱلتَّقْوَىٰ  ۚ وَٱتَّقُونِ يَٰٓأُوْلِى ٱلْأَلْبَٰبِ

əльhəджджу əшhурумм-мə'лююмəəт, фəмəŋŋ-фəрōдō фииhиннəль-həджджə фəлəə рōфəc̃ə вəлəə фусууќō вəлəə джидəəлə фииль-həдждж, вəмəə тəф'əлюю мин хōйрий-йə'лəмhул-лаh, вəтəзəувəдуу фə`иннə хōйрōз-зəəдит-тəќвəə, вəəттəќууни йəə уулииль-əльбəəб

Həcc(in zamanı) müəyyən olunmuş aylardır (Şəvval, Zilqədə və Zilhiccə ayları). Buna görə də, bu aylarda (ehram bağlamaqla) Həcci (özünə) vacib edən kəs (bilməlidir ki): Həccdə (həcc ehramında olan zaman) söyüş söymək, qadınlarla yaxınlıq, günah və mübahisə etmək (icazəsi) yoxdur. Allah etdiyiniz hər bir yaxşı işi bilir. Özünüz üçün azuqə götürün ki, ən yaxşı azuqə təqvadır. Məndən qorxun, ey ağıl sahibləri!

لَيْسَ عَلَيْكُمْ جُنَاحٌ أَن تَبْتَغُواْ فَضْلًا مِّن رَّبِّكُمْ  ۚ فَإِذَآ أَفَضْتُم مِّنْ عَرَفَٰتٍ فَٱذْكُرُواْ ٱللَّهَ عِندَ ٱلْمَشْعَرِ ٱلْحَرَامِ  ۖ وَٱذْكُرُوهُ كَمَا هَدَىٰكُمْ وَإِن كُنتُم مِّن قَبْلِهِۦ لَمِنَ ٱلضَّآلِّينَ

лэйсə 'əлэйкум джунəəhун əŋŋ-тəбтəґуу фəдлəмм-мир-рōббикум, фə`из̃əə əфəдтум-мин 'əрōфəəтин фəəз̃куруул-лаhə 'иŋŋдəль-мəш'əриль-həрōōм, вəəз̃курууhу кəмəə həдəəкум вə`иŋŋ-куŋŋтум-миŋŋ-ќōблиhи лəминəд-дōōллиин

(Həcc əsnasında) Rəbbinizdən mərhəmət və ruzi diləməyinizdə sizə heç bir günah yoxdur. Ərəfatdan (Məşərə tərəf) axışarkən Məşərül-Həram (dağın)ın yanında (Müzdəlifə çölündə) Allahı yada salın. Sizi hidayət etməsinin şükrü olaraq Onu yada salın və əslində siz bundan əvvəl azğınlardan idiniz.

ثُمَّ أَفِيضُواْ مِنْ حَيْثُ أَفَاضَ ٱلنَّاسُ وَٱسْتَغْفِرُواْ ٱللَّهَ  ۚ إِنَّ ٱللَّهَ غَفُورٌ رَّحِيمٌ

c̃уммə əфиидуу мин həйc̃у əфəəдōн-нəəсу вəəстəґфируул-лаh, иннəл-лаhə ґōфуурур-рōhиим

Sonra (müşriklərin getdikləri yol ilə deyil) camaatın axışdığı yer ilə (Məşər çölündən Minaya tərəf) yollanın. Və Allahdan bağışlanmaq diləyin ki, Allah çox bağışlayan və mehribandır.

فَإِذَا قَضَيْتُم مَّنَٰسِكَكُمْ فَٱذْكُرُواْ ٱللَّهَ كَذِكْرِكُمْ ءَابَآءَكُمْ أَوْ أَشَدَّ ذِكْرًا  ۗ فَمِنَ ٱلنَّاسِ مَن يَقُولُ رَبَّنَآ ءَاتِنَا فِى ٱلدُّنْيَا وَمَا لَهُۥ فِى ٱلْءَاخِرَةِ مِنْ خَلَٰقٍ

фə`из̃əə ќōдōйтум-мəнəəсикəкум фəəз̃куруул-лаhə кəз̃икрикум əəбəə`əкум əу əшəддə з̃икрō, фəминəн-нəəси мəй-йəќуулю рōббəнəə əəтинəə фиид-дунйəə вəмəə лəhу фииль-əəхырōти мин хōлəəќ

Beləliklə, Həcc əməllərinizi yerinə yetirdikdən sonra, öz atalarınızı xatırladığınız kimi və ya ondan da yaxşı və dolğun şəkildə Allahı yada salın (ərəblərin adəti belə idi ki, onlar Həcc əməllərini yerinə yetirdikdən sonra Minada öz atalarının iftixar etməli işlərindən danışmağa başlayırdılar). Beləliklə, insanların bəzisi deyər: «Ey Rəbbimiz, bizə dünyada (nemət) ver!» Onların axirətdə heç bir payı yoxdur.