قُلْ إِن كُنتُمْ تُحِبُّونَ ٱللَّهَ فَٱتَّبِعُونِى يُحْبِبْكُمُ ٱللَّهُ وَيَغْفِرْ لَكُمْ ذُنُوبَكُمْ  ۗ وَٱللَّهُ غَفُورٌ رَّحِيمٌ

ќуль иŋŋ-куŋŋтум туhиббуунəл-лаhə фəəттəби'уунии йуhбибкумул-лаhу вəйəґфир лəкум з̃унуубəкум, вəл-лаhу ґōфуурур-рōhиим

De: «Əgər Allahı sevirsinizsə, onda mənə tabe olun ki, Allah da sizi sevsin və günahlarınızı bağışlasın. Allah çox bağışlayan və mehribandır».

قُلْ أَطِيعُواْ ٱللَّهَ وَٱلرَّسُولَ  ۖ فَإِن تَوَلَّوْاْ فَإِنَّ ٱللَّهَ لَا يُحِبُّ ٱلْكَٰفِرِينَ

ќуль əтыы'уул-лаhə вəр-рōсууль, фə`иŋŋ-тəвəльлəу фə`иннəл-лаhə лəə йуhиббуль-кəəфириин

De: «Allaha və Onun peyğəmbərinə itaət edin». Beləliklə, əgər arxa çevirsələr, onda (bilsinlər ki,) həqiqətən, Allah kafirləri sevmir.

 ۞ إِنَّ ٱللَّهَ ٱصْطَفَىٰٓ ءَادَمَ وَنُوحًا وَءَالَ إِبْرَٰهِيمَ وَءَالَ عِمْرَٰنَ عَلَى ٱلْعَٰلَمِينَ

иннəл-лаhə-стōфəə əəдəмə вəнууhəу-вə`əəлə ибрōōhиимə вə`əəлə 'имрōōнə 'əлəəль-'əəлəмиин

Həqiqətən, Allah Adəmi, Nuhu, İbrahimin ailəsini və İmranın ailəsini (öz zamanlarındakı) bütün aləmdəkilərdən üstün etdi.

ذُرِّيَّةًۢ بَعْضُهَا مِنۢ بَعْضٍ  ۗ وَٱللَّهُ سَمِيعٌ عَلِيمٌ

з̃урриййəтəмм-бə'дуhəə мимм-бə'д, вəл-лаhу сəмии'ун 'əлиим

Bəzisi digər bəzisinin nəslindən olan övladlardırlar (fəzilətlər və üstünlüklər baxımından hamısı birdirlər). Allah eşidən və biləndir.

إِذْ قَالَتِ ٱمْرَأَتُ عِمْرَٰنَ رَبِّ إِنِّى نَذَرْتُ لَكَ مَا فِى بَطْنِى مُحَرَّرًا فَتَقَبَّلْ مِنِّىٓ  ۖ إِنَّكَ أَنتَ ٱلسَّمِيعُ ٱلْعَلِيمُ

из̃ ќōōлəти-мрō`əту 'имрōōнə рōбби иннии нəз̃əрту лəкə мəə фии бəтнии муhəррōрōн фəтəќōббəль минний, иннəкə əŋŋтəс-сəмии'уль-'əлиим

(Yada sal) o zaman(ı) ki, İmranın zövcəsi dedi: «Ey Rəbbim, mən Sənə nəzir etmişəm ki, bətnimdə olan azad olsun (hər bir məşğuliyyətdən azad olaraq Beytül-Müqəddəsdə xidmət etməyə məxsus olsun). Odur ki, məndən qəbul et. Çünki Sən eşidən və bilənsən! (Beytül-Müqəddəsin xidmətçisi oğlan olmalı idi. İmranın zövcəsi də bətnindəkinin oğlan olmasını güman edirdi.)

فَلَمَّا وَضَعَتْهَا قَالَتْ رَبِّ إِنِّى وَضَعْتُهَآ أُنثَىٰ وَٱللَّهُ أَعْلَمُ بِمَا وَضَعَتْ وَلَيْسَ ٱلذَّكَرُ كَٱلْأُنثَىٰ  ۖ وَإِنِّى سَمَّيْتُهَا مَرْيَمَ وَإِنِّىٓ أُعِيذُهَا بِكَ وَذُرِّيَّتَهَا مِنَ ٱلشَّيْطَٰنِ ٱلرَّجِيمِ

фəлəммəə вəдō'əтhəə ќōōлəт рōбби иннии вəдō'туhəə уŋŋc̃əə вəл-лаhу ə'лəму бимəə вəдō'əт вəлэйсəз̃-з̃əкəру кəəль`уŋŋc̃əə, вə`иннии сəммəйтуhəə мəрйəмə вə`иннии у'ииз̃уhəə бикə вəз̃урриййəтəhəə минəш-шэйтōōнир-рōджиим

Beləliklə, elə ki, onu dünyaya gətirdi, dedi: «Ey Rəbbim, mən onu qız doğdum». Allah onun nə doğduğunu yaxşı bilirdi və (onun nəzərdə tutduğu) o oğlan (fəzilət baxımından) bu qız kimi deyil. «Və mən onun adını Məryəm qoydum. Əlbəttə, mən onu və onun övladını qovulmuş Şeytandan (Şeytanın şərindən) Sənə tapşırıram».

فَتَقَبَّلَهَا رَبُّهَا بِقَبُولٍ حَسَنٍ وَأَنۢبَتَهَا نَبَاتًا حَسَنًا وَكَفَّلَهَا زَكَرِيَّا  ۖ كُلَّمَا دَخَلَ عَلَيْهَا زَكَرِيَّا ٱلْمِحْرَابَ وَجَدَ عِندَهَا رِزْقًا  ۖ قَالَ يَٰمَرْيَمُ أَنَّىٰ لَكِ هَٰذَا  ۖ قَالَتْ هُوَ مِنْ عِندِ ٱللَّهِ  ۖ إِنَّ ٱللَّهَ يَرْزُقُ مَن يَشَآءُ بِغَيْرِ حِسَابٍ

фəтəќōббəлəhəə рōббуhəə биќōбуулин həсəниу-вə`əмм-бəтəhəə нəбəəтəн həсəнəу-вəкəффəлəhəə зəкəриййəə, кульлəмəə дəхōлə 'əлэйhəə зəкəриййəəль-миhрōōбə вəджəдə 'иŋŋдəhəə ризќō, ќōōлə йəə мəрйəму əннəə лəки həəз̃əə, ќōōлəт hувə мин 'иŋŋдиль-лəh, иннəл-лаhə йəрзуќу мəй-йəшəə`у биґōйри hисəəб

Beləliklə, Rəbbi onu gözəl (şəkildə) qəbul etdi və bir yaxşı tərzdə yetişdirdi və onun (tərbiyəsinin) məsuliyyətini (xalasının əri) Zəkəriyyaya tapşırdı. Zəkəriyya hər dəfə mehraba onun yanına daxil olanda, onun yanında (başqa mövsümlərə aid) ruzi görürdi. (Bir gün) dedi: «Ey Məryəm, sənə bu ruzi haradandır?» Dedi: «O, Allah tərəfindəndir, çünki Allah istədiyinə hesabsız ruzi verir».

هُنَالِكَ دَعَا زَكَرِيَّا رَبَّهُۥ  ۖ قَالَ رَبِّ هَبْ لِى مِن لَّدُنكَ ذُرِّيَّةً طَيِّبَةً  ۖ إِنَّكَ سَمِيعُ ٱلدُّعَآءِ

hунəəликə дə'əə зəкəриййəə рōббəh, ќōōлə рōбби həб лии миль-лəдуŋŋкə з̃урриййəтəн тōййибəh, иннəкə сəмии'уд-ду'əə

Zəkəriyya həmin vaxt, orada öz Rəbbini çağırdı və dedi: «Ey Rəbbim, Öz tərəfindən mənə pak olan bir övlad əta et ki, həqiqətən, Sən, duanı eşidənsən».

فَنَادَتْهُ ٱلْمَلَٰٓئِكَةُ وَهُوَ قَآئِمٌ يُصَلِّى فِى ٱلْمِحْرَابِ أَنَّ ٱللَّهَ يُبَشِّرُكَ بِيَحْيَىٰ مُصَدِّقًۢا بِكَلِمَةٍ مِّنَ ٱللَّهِ وَسَيِّدًا وَحَصُورًا وَنَبِيًّا مِّنَ ٱلصَّٰلِحِينَ

фəнəəдəтhуль-мəлəə`икəту вəhувə ќōō`имуй-йусōллии фииль-миhрōōби əннəл-лаhə йубəшширукə бийəhйəə мусōддиќōмм-бикəлимəтимм-минəл-лаhи вəсəййидəу-вəhəсуурōу-вəнəбиййəмм-минəс-сōōлиhиин

Beləliklə, mələklər onu öz mehrabında namaz və dua üçün durduğu halda səslədilər ki: «Allah səni Yəhya (adlı bir övlad) ilə müjdələyir ki, o, Allah tərfindən olan kəlməni (İsanı) təsdiq edən, (öz qövmünün) böyük və rəhbər(i), (bütün batil işlərdən) çəkinən və ləyaqətlilərin nəslindən olan bir peyğəmbərdir».

قَالَ رَبِّ أَنَّىٰ يَكُونُ لِى غُلَٰمٌ وَقَدْ بَلَغَنِىَ ٱلْكِبَرُ وَٱمْرَأَتِى عَاقِرٌ  ۖ قَالَ كَذَٰلِكَ ٱللَّهُ يَفْعَلُ مَا يَشَآءُ

ќōōлə рōбби əннəə йəкууну лии ґулəəмуу-вəќōд бəлəґōнийəль-кибəру вəəмрō`əтии 'əəќир, ќōōлə кəз̃əəликəл-лаhу йəф'əлю мəə йəшəə

(Zəkəriyya) dedi: «Ey Rəbbim, qocalığın (gəlib) mənə çatdığı və zövcəmin qısır olduğu halda mənim necə oğlum ola bilər?!» Dedi: «Elədir, (amma) Allah istədiyini edir».