يَٰٓأَيُّهَا ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ لَا تَسْـَٔلُواْ عَنْ أَشْيَآءَ إِن تُبْدَ لَكُمْ تَسُؤْكُمْ وَإِن تَسْـَٔلُواْ عَنْهَا حِينَ يُنَزَّلُ ٱلْقُرْءَانُ تُبْدَ لَكُمْ عَفَا ٱللَّهُ عَنْهَا  ۗ وَٱللَّهُ غَفُورٌ حَلِيمٌ

йəə əййуhəəль-лəз̃иинə əəмəнуу лəə тəс`əлюю 'əн əшйəə`ə иŋŋ-тубдə лəкум тəсу`кум вə`иŋŋ-тəс`əлюю 'əнhəə hиинə йунəззəлюль-ќур`əəну тубдə лəкум 'əфəл-лаhу 'əнhəə, вəл-лаhу ґōфуурун həлиим

Ey iman gətirənlər, (ömürün müddəti, dostların ölümü, var-dövlətin əldən çıxması və yaradılış aləminin hikmətinə və kamil quruluşuna uyğun olaraq gizli qalan məsələlər kimi) sizə aşkar olacağı təqdirdə sizi narahat və qəmgin edəcək şeylər barəsində (Peyğəmbərdən) soruşmayın. Əgər Quran nazil (və vəhy mələyi hazır) olan zaman onların barəsində soruşsanız, sizin üçün aşkar olar. Allah onlardan (keçmişdə verilmiş yersiz suallardan) keçdi (onları əfv etdi). Allah çox bağışlayan və həlimdir.

قَدْ سَأَلَهَا قَوْمٌ مِّن قَبْلِكُمْ ثُمَّ أَصْبَحُواْ بِهَا كَٰفِرِينَ

ќōд сə`əлəhəə ќōумумм-миŋŋ-ќōбликум c̃уммə əсбəhуу биhəə кəəфириин

Əlbəttə, sizdən qabaq bir dəstə bu şeyləri soruşdu, sonra isə ona kafir oldu.

مَا جَعَلَ ٱللَّهُ مِنۢ بَحِيرَةٍ وَلَا سَآئِبَةٍ وَلَا وَصِيلَةٍ وَلَا حَامٍ ۙ وَلَٰكِنَّ ٱلَّذِينَ كَفَرُواْ يَفْتَرُونَ عَلَى ٱللَّهِ ٱلْكَذِبَ  ۖ وَأَكْثَرُهُمْ لَا يَعْقِلُونَ

мəə джə'əлəл-лаhу мимм-бəhиирōтиу-вəлəə сəə`ибəтиу-вəлəə вəсыылəтиу-вəлəə həəмин вəлəəкиннəль-лəз̃иинə кəфəруу йəфтəруунə 'əлəл-лаhиль-кəз̃иб, вə`əкc̃əруhум лəə йə'ќилююн

Allah heç bir heyvanı(n istifadəsini) «bəhirə», «saibə», «vəsilə» və «ham» (adı ilə haram və qadağan) etməmişdir. (Bəhirə beş dəfə doğmuş dəvə, saibə xəstə üçün nəzir deyildiyinə görə azad olunmuş dəvə, vəsilə balası onların və bütlərin arasında müştərək olan qoyun və ham on dəfə doğmuş dəvədir ki, cahiliyyət dövründə bunlardan istifadəni haram sayırdılar.) Lakin kafirlər Allaha qarşı yalan uydururlar və onların çoxu düşünmürlər.

وَإِذَا قِيلَ لَهُمْ تَعَالَوْاْ إِلَىٰ مَآ أَنزَلَ ٱللَّهُ وَإِلَى ٱلرَّسُولِ قَالُواْ حَسْبُنَا مَا وَجَدْنَا عَلَيْهِ ءَابَآءَنَآ  ۚ أَوَلَوْ كَانَ ءَابَآؤُهُمْ لَا يَعْلَمُونَ شَيْـًٔا وَلَا يَهْتَدُونَ

вə`из̃əə ќиилə лəhум тə'əəлəу илəə мəə əŋŋзəлəл-лаhу вə`илəəр-рōсуули ќōōлюю həсбунəə мəə вəджəднəə 'əлэйhи əəбəə`əнəə, əвəлəу кəəнə əəбəə`уhум лəə йə'лəмуунə шэй`əу-вəлəə йəhтəдуун

Onlara «Allahın nazil etdiyinə və Peyğəmbərə tərəf gəlin» deyiləndə, «atalarımızın getdiyi yol (onların əqidə və əməlləri) bizə bəsdir!» deyərlər. Görəsən ataları hətta bir şey bilməmiş və (düz yola) hidayət olunmamış olsalar belə (bunlar yenə də kor-koranə surətdə onları təqlid edəcəklər)?

يَٰٓأَيُّهَا ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ عَلَيْكُمْ أَنفُسَكُمْ  ۖ لَا يَضُرُّكُم مَّن ضَلَّ إِذَا ٱهْتَدَيْتُمْ  ۚ إِلَى ٱللَّهِ مَرْجِعُكُمْ جَمِيعًا فَيُنَبِّئُكُم بِمَا كُنتُمْ تَعْمَلُونَ

йəə əййуhəəль-лəз̃иинə əəмəнуу 'əлэйкум əŋŋфусəкум, лəə йəдуррукум-мəŋŋ-дōльлə из̃əə-hтəдəйтум, илəл-лаhи мəрджи'укум джəмии'əн фəйунəбби`укумм-бимəə куŋŋтум тə'мəлююн

Ey iman gətirənlər, özünüzü gözləyin! Əgər siz özünüz doğru yolda olsanız, yolunu azmış kəs(in zəlaləti) sizə heç bir zərər yetirə bilməz (hərçənd ki, onu da doğru yola dəvət etməlisiniz). Hamınızın qayıdışı Allaha tərəfdir. Beləliklə O, sizi etdiklərinizdən xəbərdar edəcəkdir.

يَٰٓأَيُّهَا ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ شَهَٰدَةُ بَيْنِكُمْ إِذَا حَضَرَ أَحَدَكُمُ ٱلْمَوْتُ حِينَ ٱلْوَصِيَّةِ ٱثْنَانِ ذَوَا عَدْلٍ مِّنكُمْ أَوْ ءَاخَرَانِ مِنْ غَيْرِكُمْ إِنْ أَنتُمْ ضَرَبْتُمْ فِى ٱلْأَرْضِ فَأَصَٰبَتْكُم مُّصِيبَةُ ٱلْمَوْتِ  ۚ تَحْبِسُونَهُمَا مِنۢ بَعْدِ ٱلصَّلَوٰةِ فَيُقْسِمَانِ بِٱللَّهِ إِنِ ٱرْتَبْتُمْ لَا نَشْتَرِى بِهِۦ ثَمَنًا وَلَوْ كَانَ ذَا قُرْبَىٰ ۙ وَلَا نَكْتُمُ شَهَٰدَةَ ٱللَّهِ إِنَّآ إِذًا لَّمِنَ ٱلْءَاثِمِينَ

йəə əййуhəəль-лəз̃иинə əəмəнуу шəhəəдəту бэйникум из̃əə həдōрō əhəдəкумуль-мəуту hиинəль-вəсыййəти-c̃нəəни з̃əвəə 'əдлимм-миŋŋкум əу əəхōрōōни мин ґōйрикум ин əŋŋтум дōрōбтум фииль-əрды фə`əсōōбəткум-мусыыбəтуль-мəут, тəhбисуунəhумəə мимм-бə'дис-сōлəəти фəйуќсимəəни биль-лəhи ини-ртəбтум лəə нəштəрии биhи c̃əмəнəу-вəлəу кəəнə з̃əə ќурбəə вəлəə нəктуму шəhəəдəтəл-лаhи иннəə из̃əль-лəминəль-əəc̃имиин

Ey iman gətirənlər, sizdən birinin ölümü çatan zaman, vəsiyyət vaxtı aranızdakı şahid, sizin özünüzdən (möminlərdən) iki adil kişi olsun. Yaxud əgər ölüm müsibəti sizə səfərdə olduğunuz zaman yetişsə (və möminlərdən şahid tapmasanız), özünüzdən olmayan iki nəfər (şahid) olsun. Əgər (şəhadət verdikləri zaman onların düz danışmalarına) şəkk etsəniz, hər ikisini namazdan sonra saxlayırsınız və onlar da Allaha and içirlər ki: biz (şahidlik etdiyimiz məsələ) qohumlarımız(la əlaqədar) olsa belə öz şəhadətimiz vasitəsilə azacıq (da olsa) bir qazanc əldə etmir və ilahi şəhadəti gizlətmirik, yoxsa mütləq günahkarlardan olarıq.

فَإِنْ عُثِرَ عَلَىٰٓ أَنَّهُمَا ٱسْتَحَقَّآ إِثْمًا فَـَٔاخَرَانِ يَقُومَانِ مَقَامَهُمَا مِنَ ٱلَّذِينَ ٱسْتَحَقَّ عَلَيْهِمُ ٱلْأَوْلَيَٰنِ فَيُقْسِمَانِ بِٱللَّهِ لَشَهَٰدَتُنَآ أَحَقُّ مِن شَهَٰدَتِهِمَا وَمَا ٱعْتَدَيْنَآ إِنَّآ إِذًا لَّمِنَ ٱلظَّٰلِمِينَ

фə`ин 'уc̃ирō 'əлəə əннəhумəə-стəhəќќōō иc̃мəн фə`əəхōрōōни йəќуумəəни мəќōōмəhумəə минəль-лəз̃иинə-стəhəќќō 'əлэйhимуль-əулəйəəни фəйуќсимəəни биль-лəhи лəшəhəəдəтунəə əhəќќу миŋŋ-шəhəəдəтиhимəə вəмəə-'тəдəйнəə иннəə из̃əль-лəминəз̃-з̃ōōлимиин

Beləliklə, əgər (yalan danışmaqla) o ikisinin (həmin iki şahidin) günaha batmaları məlum olsa, zülm və xəyanətə məruz qalan kəslərdən və ölənə yaxın olanlardan (yəni iddiaçı olmalarına baxmayaraq ölənin varislərindən olan) digər iki şahid onların yerinə keçir və Allaha and içirlər ki: bizim şahidliyimiz o ikisinin şahidliyindən daha düzgündür və biz (haqq barəsində) həddi aşmamışıq, əks halda zalımlardan olarıq.

ذَٰلِكَ أَدْنَىٰٓ أَن يَأْتُواْ بِٱلشَّهَٰدَةِ عَلَىٰ وَجْهِهَآ أَوْ يَخَافُوٓاْ أَن تُرَدَّ أَيْمَٰنٌۢ بَعْدَ أَيْمَٰنِهِمْ  ۗ وَٱتَّقُواْ ٱللَّهَ وَٱسْمَعُواْ  ۗ وَٱللَّهُ لَا يَهْدِى ٱلْقَوْمَ ٱلْفَٰسِقِينَ

з̃əəликə əднəə əй-йə`туу биш-шəhəəдəти 'əлəə вəджhиhəə əу йəхōōфуу əŋŋ-турōддə əймəəнумм-бə'дə əймəəниhим, вəəттəќуул-лаhə вəəсмə'уу, вəл-лаhу лəə йəhдииль-ќōумəль-фəəсиќиин

Bu (üsul, yəni şəkk yaranan kimi şahidlərə and içdirilməsi və onun yalançı olması fərz olunduqda iddiaçının and içməsi) onların şəhadəti düzgün yerinə yetirmələrinə və ya onların andlarından sonra başqa andların (iddiaçılara) qaytarılmasından (və nəticədə rüsvay olmaqdan) qorxmalarına daha yaxındır. Allahdan qorxun və (Onun əmrlərini) eşidin. Allah itaətsiz camaatı hidayət etmir.

 ۞ يَوْمَ يَجْمَعُ ٱللَّهُ ٱلرُّسُلَ فَيَقُولُ مَاذَآ أُجِبْتُمْ  ۖ قَالُواْ لَا عِلْمَ لَنَآ  ۖ إِنَّكَ أَنتَ عَلَّٰمُ ٱلْغُيُوبِ

йəумə йəджмə'ул-лаhур-русулə фəйəќуулю мəəз̃əə уджибтум, ќōōлюю лəə 'ильмə лəнəə, иннəкə əŋŋтə 'əльлəəмуль-ґуйууб

(Yada sal) o gün(ü) ki, Allah bütün peyğəmbərləri bir yerə toplayaraq deyəcək: «(Dəvətiniz müqabilində) sizə nə cavab verildi?» Deyəcəklər: «Bizim heç bir elmimiz yoxdur (Sənin elmin müqabilində bizim elmimiz heçdir; yaxud onların işlərinin batinini bilmirik və ya bizdən sonra etdiklərindən xəbərimiz yoxdur). Həqiqətən, gizlinləri kamil surətdə bilən Sənsən».

إِذْ قَالَ ٱللَّهُ يَٰعِيسَى ٱبْنَ مَرْيَمَ ٱذْكُرْ نِعْمَتِى عَلَيْكَ وَعَلَىٰ وَٰلِدَتِكَ إِذْ أَيَّدتُّكَ بِرُوحِ ٱلْقُدُسِ تُكَلِّمُ ٱلنَّاسَ فِى ٱلْمَهْدِ وَكَهْلًا  ۖ وَإِذْ عَلَّمْتُكَ ٱلْكِتَٰبَ وَٱلْحِكْمَةَ وَٱلتَّوْرَىٰةَ وَٱلْإِنجِيلَ  ۖ وَإِذْ تَخْلُقُ مِنَ ٱلطِّينِ كَهَيْـَٔةِ ٱلطَّيْرِ بِإِذْنِى فَتَنفُخُ فِيهَا فَتَكُونُ طَيْرًۢا بِإِذْنِى  ۖ وَتُبْرِئُ ٱلْأَكْمَهَ وَٱلْأَبْرَصَ بِإِذْنِى  ۖ وَإِذْ تُخْرِجُ ٱلْمَوْتَىٰ بِإِذْنِى  ۖ وَإِذْ كَفَفْتُ بَنِىٓ إِسْرَٰٓءِيلَ عَنكَ إِذْ جِئْتَهُم بِٱلْبَيِّنَٰتِ فَقَالَ ٱلَّذِينَ كَفَرُواْ مِنْهُمْ إِنْ هَٰذَآ إِلَّا سِحْرٌ مُّبِينٌ

из̃ ќōōлəл-лаhу йəə 'иисəə-бнə мəрйəмə-з̃кур ни'мəтии 'əлэйкə вə'əлəə вəəлидəтикə из̃ əййəттукə бирууhиль-ќудуси тукəллимун-нəəсə фииль-мəhди вəкəhлə, вə`из̃ 'əльлəмтукəль-китəəбə вəəльhикмəтə вəт-тəурōōтə вəəль`иŋŋджииль, вə`из̃ тəхлюќу минəт-тыыни кəhəй`əтит-тōйри би`из̃нии фəтəŋŋфуху фииhəə фəтəкууну тōйрōмм-би`из̃ний, вəтубри`уль-əкмəhə вəəль`əбрōсō би`из̃ний, вə`из̃ тухриджуль-мəутəə би`из̃ний, вə`из̃ кəфəфту бəнии исрōō`иилə 'əŋŋкə из̃ джи`тəhумм-би-ль-бэййинəəти фəќōōлəль-лəз̃иинə кəфəруу минhум ин həəз̃əə ильлəə сиhрумм-мубиин

(Yada sal) o zaman(ı) ki, Allah dedi: «Ey Məryəm oğlu İsa, Mənim sənə və anana olan nemətimi xatırla, o zaman ki, səni Ruhul-Qudusla qüvvətləndirdim və sən camaatla beşikdə ikən (möcüzə yolu ilə) və orta yaşlarında (vəhy yolu ilə) danışırdın; o zaman ki, sənə kitab (öz kitabını və səmavi kitabları), şəriət hökmlərini, əqli elmləri, Tövratı və İncili öyrətdim; o zaman ki, Mənim (yaradılış) iznimlə gildən quş şəklinə bənzər (bir şey) düzəldir, sonra ona üfürürdün və o, Mənim iznim və iradəmlə quş olurdu; Mənim iznimlə anadangəlmə kora və cüzamlı xəstəyə şəfa verirdin; o zaman ki, Mənim iznimlə ölüləri (qəbirdən diri) çıxarırdın; o zaman ki, İsrail övladları üçün (peyğəmbərliyə dair) aydın dəlillər gətirdiyin vaxt, onların (şərinin sənə dəyməsinin) qarşısını aldım, beləliklə, onlardan kafir olanlar dedilər: «Bu (möcüzələr), aşkar cadudan başqa bir şey deyildir!»