وَمَآ أَصَٰبَكُمْ يَوْمَ ٱلْتَقَى ٱلْجَمْعَانِ فَبِإِذْنِ ٱللَّهِ وَلِيَعْلَمَ ٱلْمُؤْمِنِينَ

вəмəə əсōōбəкум йəумə-льтəќōōль-джəм'əəни фəби`из̃ниль-лəhи вəлийə'лəмəль-му`миниин

İki dəstənin bir-biri ilə qarşılaşdığı gün düçar olduğunuz şey (Ühüd müharibəsindəki böyük məğlubiyyət və yetmiş nəfərin öldürülməsi) Allahın izni və icazəsi ilə idi (ki, sizi imtahan) və möminləri məlum etsin (və əzəli elmi möcud gerçəkliklə üst-üstə düşsün).

وَلِيَعْلَمَ ٱلَّذِينَ نَافَقُواْ  ۚ وَقِيلَ لَهُمْ تَعَالَوْاْ قَٰتِلُواْ فِى سَبِيلِ ٱللَّهِ أَوِ ٱدْفَعُواْ  ۖ قَالُواْ لَوْ نَعْلَمُ قِتَالًا لَّٱتَّبَعْنَٰكُمْ  ۗ هُمْ لِلْكُفْرِ يَوْمَئِذٍ أَقْرَبُ مِنْهُمْ لِلْإِيمَٰنِ  ۚ يَقُولُونَ بِأَفْوَٰهِهِم مَّا لَيْسَ فِى قُلُوبِهِمْ  ۗ وَٱللَّهُ أَعْلَمُ بِمَا يَكْتُمُونَ

вəлийə'лəмəль-лəз̃иинə нəəфəќуу, вəќиилə лəhум тə'əəлəу ќōōтилюю фии сəбиилиль-лəhи əви-дфə'уу, ќōōлюю лəу нə'лəму ќитəəлəль-лəəттəбə'нəəкум, hум ли-ль-куфри йəумə`из̃ин əќрōбу минhум ли-ль-иимəəн, йəќуулююнə би`əфвəəhиhим-мəə лэйсə фии ќулююбиhим, вəл-лаhу ə'лəму бимəə йəктумуун

Və münafiqləri məlum etməsi üçün! (Elə ki,) onlara «gəlin Allah yolunda vuruşun, ya (öz ərazilərinizi) müdafiə edin!» – deyildi, dedilər: «Əgər biz döyüşməyi bilsəydik, mütləq sizə tabe olardıq!» Onlar həmin gün, imandansa küfrə daha yaxın idilər. Onlar həmişə ağızları ilə qəlblərində olmayan şeyi deyirlər. Allah onların gizlətdiklərini daha yaxşı biləndir.

ٱلَّذِينَ قَالُواْ لِإِخْوَٰنِهِمْ وَقَعَدُواْ لَوْ أَطَاعُونَا مَا قُتِلُواْ  ۗ قُلْ فَٱدْرَءُواْ عَنْ أَنفُسِكُمُ ٱلْمَوْتَ إِن كُنتُمْ صَٰدِقِينَ

əльлəз̃иинə ќōōлюю ли`ихвəəниhим вəќō'əдуу лəу əтōō'уунəə мəə ќутилюу, ќуль фəəдрō`уу 'əн əŋŋфусикумуль-мəутə иŋŋ-куŋŋтум сōōдиќиин

Özləri (döyüşə getməyib evdə) oturan və (doğma) qardaşları (və ya Ühüd müharibəsində öldürülmüş öz məsləkdaşları) barədə «əgər onlar bizə tabe olsaydılar, öldürülməzdilər!» deyən kəslərə de: «(İndi ki, siz ölümdən qaçmağın yolunu bilirsiniz) onda, əgər doğruçusunzsa ölümü özünüzdən dəf edin».

وَلَا تَحْسَبَنَّ ٱلَّذِينَ قُتِلُواْ فِى سَبِيلِ ٱللَّهِ أَمْوَٰتًۢا  ۚ بَلْ أَحْيَآءٌ عِندَ رَبِّهِمْ يُرْزَقُونَ

вəлəə тəhсəбəннəль-лəз̃иинə ќутилюю фии сəбиилиль-лəhи əмвəəтə, бəль əhйəə`ун 'иŋŋдə рōббиhим йурзəќуун

Allah yolunda öldürülənləri əsla ölü zənn etmə, əksinə, diridirlər və onlara Rəbbi yanında ruzi verilir.

فَرِحِينَ بِمَآ ءَاتَىٰهُمُ ٱللَّهُ مِن فَضْلِهِۦ وَيَسْتَبْشِرُونَ بِٱلَّذِينَ لَمْ يَلْحَقُواْ بِهِم مِّنْ خَلْفِهِمْ أَلَّا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُونَ

фəриhиинə бимəə əəтəəhумул-лаhу миŋŋ-фəдлиhи вəйəстəбшируунə бильлəз̃иинə лəм йəльhəќуу биhим-мин хōльфиhим əльлəə хōуфун 'əлэйhим вəлəə hум йəhзəнуун

(Onlar) Allahın Öz mərhəmətindən onlara əta etdiyinə şaddırlar və arxalarınca (hələ gəlib) onlara qoşulmamış (hələ şəhid olmamış) kəslərə görə sevinirlər ki, onlar üçün nə bir qorxu var və nə də qəmgin olacaqlar.

 ۞ يَسْتَبْشِرُونَ بِنِعْمَةٍ مِّنَ ٱللَّهِ وَفَضْلٍ وَأَنَّ ٱللَّهَ لَا يُضِيعُ أَجْرَ ٱلْمُؤْمِنِينَ

йəстəбшируунə бини'мəтимм-минəл-лаhи вəфəдлиу-вə`əннəл-лаhə лəə йудыы'у əджрōль-му`миниин

Onlar Allah tərəfindən olan nemət və bəxşişə görə və həmçinin Allahın möminlərin mükafatını zay etməməsindən şaddırlar.

ٱلَّذِينَ ٱسْتَجَابُواْ لِلَّهِ وَٱلرَّسُولِ مِنۢ بَعْدِ مَآ أَصَابَهُمُ ٱلْقَرْحُ  ۚ لِلَّذِينَ أَحْسَنُواْ مِنْهُمْ وَٱتَّقَوْاْ أَجْرٌ عَظِيمٌ

əльлəз̃иинə-стəджəəбуу лильлəhи вəр-рōсуули мимм-бə'ди мəə əсōōбəhумуль-ќōрh, лильлəз̃иинə əhсəнуу минhум вəəттəќōу əджрун 'əз̃ыым

(Ühüd döyüşündən və) yaralandıqdan sonra (Qüreyş qoşununu təqib etmək üçün) Allahın və Onun peyğəmbərinin çağırışını qəbul etmiş kəslər – onların yaxşılıq edib təqvalı olanları üçün böyük bir mükafat vardır.

ٱلَّذِينَ قَالَ لَهُمُ ٱلنَّاسُ إِنَّ ٱلنَّاسَ قَدْ جَمَعُواْ لَكُمْ فَٱخْشَوْهُمْ فَزَادَهُمْ إِيمَٰنًا وَقَالُواْ حَسْبُنَا ٱللَّهُ وَنِعْمَ ٱلْوَكِيلُ

əльлəз̃иинə ќōōлə лəhумун-нəəсу иннəн-нəəсə ќōд джəмə'уу лəкум фəəхшəуhум фəзəəдəhум иимəəнəу-вəќōōлюю həсбунəл-лаhу вəни'мəль-вəкииль

Həmin o kəslər (üçün) ki, camaat onlara «(Məkkə) camaat(ı) sizin(lə vuruşmaq) üçün toplaşıb, onlardan qorxun» dedi, amma (bu xəbər) onların imanını artırdı və dedilər: «Bizə Allah kifayətdir və O, gözəl vəkildir».