إِذْ أَوَى ٱلْفِتْيَةُ إِلَى ٱلْكَهْفِ فَقَالُواْ رَبَّنَآ ءَاتِنَا مِن لَّدُنكَ رَحْمَةً وَهَيِّئْ لَنَا مِنْ أَمْرِنَا رَشَدًا

из̃ əвəəль-фитйəту илəəль-кəhфи фəќōōлюю рōббəнəə əəтинəə миль-лəдуŋŋкə рōhмəтəу-вəhəййи лəнəə мин əмринəə рōшəдə

[Помяни], как нашли прибежище юноши в пещере и сказали: «Господь наш, дай нам от Себя милость и уготовь для нас в деле нашем правоту, [указав нам на путь спасения]!»

(Yada sal) o zaman(ı) ki, həmin cavanlar o böyük mağaraya sığınaraq dedilər: «Ey Rəbbimiz, Öz tərəfindən bizə bir rəhmət bəxş et və işimizdə bizim üçün bir hidayət və nicat hazırlığı gör».

When the youths took refuge in the Cave, they said, ‘Our Lord! Grant us a mercy from Yourself, and help us on to rectitude in our affair.’