قَالُواْ طَٰٓئِرُكُم مَّعَكُمْ  ۚ أَئِن ذُكِّرْتُم  ۚ بَلْ أَنتُمْ قَوْمٌ مُّسْرِفُونَ

ќōōлюю тōō`ирукум-мə'əкум, ə`иŋŋ-з̃уккиртум, бəль əŋŋтум ќōумумм-мусрифуун

Сказали [им посланники]: «Примета ваша с вами [и останется]! Неужели если увещевают вас, [грозитесь вы побить камнями]? Да, вы — люди излишествующие!»

(Peyğəmbərlər) dedilər: «Nəhsliyiniz özünüzdəndir (günahlarınız ucbatındandır), sizə öyüd-nəsihət verildikdə (onu əzablamı hədələyirsiniz)?! (Bizim danışığımız nəhslik gətirmir), əksinə, siz həddini aşan bir qövmsünüz».

They said, ‘Your bad omens attend you. What! If you are admonished.... Indeed, you are an unrestrained lot.’