وَإِنِّى كُلَّمَا دَعَوْتُهُمْ لِتَغْفِرَ لَهُمْ جَعَلُوٓاْ أَصَٰبِعَهُمْ فِىٓ ءَاذَانِهِمْ وَٱسْتَغْشَوْاْ ثِيَابَهُمْ وَأَصَرُّواْ وَٱسْتَكْبَرُواْ ٱسْتِكْبَارًا

вə`иннии кульлəмəə дə'əутуhум литəґфирō лəhум джə'əлюю əсōōби'əhум фии əəз̃əəниhим вəəстəґшəу c̃ийəəбəhум вə`əсōрруу вəəстəкбəруу-стикбəəрō

И, поистине, каждый раз, когда призывал я их [к вере], дабы простил Ты им, вкладывали они пальцы свои в уши свои, и закутывались в одежды свои, и упорствовали, и превозносились надменно.

«Sənin onları bağışlamağın üçün mən nə vaxt onları dəvət etdimsə barmaqlarını qulaqlarına tıxadılar, libaslarını başlarına çəkdilər, (etiraz edərək inadla) israr etdilər və şiddətlə təkəbbür göstərdilər».

Indeed whenever I have summoned them, so that You might forgive them, they would put their fingers into their ears and draw their cloaks over their heads, and they were persistent [in their unfaith], and disdainful in [their] arrogance.