هُنَالِكَ ٱبْتُلِىَ ٱلْمُؤْمِنُونَ وَزُلْزِلُواْ زِلْزَالًا شَدِيدًا

hунəəликə-бтулийəль-му`минуунə вəзульзилюю зильзəəлəн шəдиидə

(Məhz) o zaman möminlər imtahan edilmiş və möhkəm sarsılmış, iztiraba düçar olmuşdular.

وَإِذْ يَقُولُ ٱلْمُنَٰفِقُونَ وَٱلَّذِينَ فِى قُلُوبِهِم مَّرَضٌ مَّا وَعَدَنَا ٱللَّهُ وَرَسُولُهُۥٓ إِلَّا غُرُورًا

вə`из̃ йəќуулюль-мунəəфиќуунə вəəльлəз̃иинə фии ќулююбиhим-мəрōдумм-мəə вə'əдəнəл-лаhу вəрōсуулюhу ильлəə ґуруурō

Və (yada sal) o zaman ki, münafiqlər və qəlblərində xəstəlik (iman zəifliyi) olanlar deyirdilər: «Allah və Rəsulu bizə aldadıcı vəddən başqa bir şey verməmişdir».

وَإِذْ قَالَت طَّآئِفَةٌ مِّنْهُمْ يَٰٓأَهْلَ يَثْرِبَ لَا مُقَامَ لَكُمْ فَٱرْجِعُواْ  ۚ وَيَسْتَـْٔذِنُ فَرِيقٌ مِّنْهُمُ ٱلنَّبِىَّ يَقُولُونَ إِنَّ بُيُوتَنَا عَوْرَةٌ وَمَا هِىَ بِعَوْرَةٍ  ۖ إِن يُرِيدُونَ إِلَّا فِرَارًا

вə`из̃ ќōōлəт-тōō`ифəтумм-минhум йəə əhлə йəc̃рибə лəə муќōōмə лəкум фəəрджи'уу, вəйəстə`з̃ину фəрииќумм-минhумун-нəбиййə йəќуулююнə иннə буйуутəнəə 'əурōтуу-вəмəə hийə би'əурōh, ий-йуриидуунə ильлəə фирōōрō

Və (yada sal), o zaman onlardan bir dəstə dedi: «Ey Mədinə əhli, (bu meydan) sizin qalmaq yeriniz deyildir odur ki, (öz şəhərinizə) qayıdın» (yoxsa hamınız öldürüləcəksiniz). Bir dəstə isə: «Bizim evlərimiz qoruyucusuzdur» – deyib Peyğəmbərdən qayıtmaq izni istəyirdilər, halbuki (evləri) qoruyucusuz deyildi, onlar ancaq (cihaddan) qaçmaq istəyirdilər.

وَلَوْ دُخِلَتْ عَلَيْهِم مِّنْ أَقْطَارِهَا ثُمَّ سُئِلُواْ ٱلْفِتْنَةَ لَءَاتَوْهَا وَمَا تَلَبَّثُواْ بِهَآ إِلَّا يَسِيرًا

вəлəу духылəт 'əлэйhим-мин əќтōōриhəə c̃уммə су`илююль-фитнəтə лə`əəтəуhəə вəмəə тəлəббəc̃уу биhəə ильлəə йəсиирō

Və əgər «əzhab» (dəstələr) Mədinənin ətrafından (töklüşüb) onların evlərində, başlarının üstünü alıb onlardan dinlərindən əl çəkmələrini istəsəydilər, mütləq bunu qəbul edərdilər və yalnız azca ləngiyərdilər.

وَلَقَدْ كَانُواْ عَٰهَدُواْ ٱللَّهَ مِن قَبْلُ لَا يُوَلُّونَ ٱلْأَدْبَٰرَ  ۚ وَكَانَ عَهْدُ ٱللَّهِ مَسْـُٔولًا

вəлəќōд кəəнуу 'əəhəдуул-лаhə миŋŋ-ќōблю лəə йувəллююнəль-əдбəəр, вəкəəнə 'əhдул-лаhи мəс`уулə

Halbuki, onlar bundan öncə (İslamı qəbul etdikləri andan döyüşdə düşmənə) arxa çevirməyəcəkləri haqda Allahla əhd-peyman bağlamışdılar. Allahın əhd-peymanı barədə mütləq sorğu-sual olunar.

قُل لَّن يَنفَعَكُمُ ٱلْفِرَارُ إِن فَرَرْتُم مِّنَ ٱلْمَوْتِ أَوِ ٱلْقَتْلِ وَإِذًا لَّا تُمَتَّعُونَ إِلَّا قَلِيلًا

ќуль-лэй-йəŋŋфə'əкумуль-фирōōру иŋŋ-фəрōртум-минəль-мəути əвиль-ќōтли вə`из̃əль-лəə тумəттə'уунə ильлəə ќōлиилə

De: «Əgər ölümdən, yaxud öldürülməkdən qaçırsınızsa, qaçmağınız əsla sizə heç bir fayda verməz. Belə olan surətdə (dünyada) yalnız az bir müddət keçinəcəksiniz, ya az bir bəhrə görəcəksiniz».

قُلْ مَن ذَا ٱلَّذِى يَعْصِمُكُم مِّنَ ٱللَّهِ إِنْ أَرَادَ بِكُمْ سُوٓءًا أَوْ أَرَادَ بِكُمْ رَحْمَةً  ۚ وَلَا يَجِدُونَ لَهُم مِّن دُونِ ٱللَّهِ وَلِيًّا وَلَا نَصِيرًا

ќуль мəŋŋ-з̃əəль-лəз̃ии йə'сымукум-минəл-лаhи ин əрōōдə бикум суу`əн əу əрōōдə бикум рōhмəh, вəлəə йəджидуунə лəhум-миŋŋ-дууниль-лəhи вəлиййəу-вəлəə нəсыырō

De: «Əgər Allah sizə bir pislik və əzab, yaxud bir yaxşılıq və mərhəmət istəsə, Ondan (Onun iradəsindən, istəyindən) sizi kimdir qoruyan?! Və əsla onlar özləri üçün Allahdan savayı bir hami və yardımçı tapmazlar».

 ۞ قَدْ يَعْلَمُ ٱللَّهُ ٱلْمُعَوِّقِينَ مِنكُمْ وَٱلْقَآئِلِينَ لِإِخْوَٰنِهِمْ هَلُمَّ إِلَيْنَا  ۖ وَلَا يَأْتُونَ ٱلْبَأْسَ إِلَّا قَلِيلًا

ќōд йə'лəмул-лаhуль-му'əувиќиинə миŋŋкум вəəльќōō`илиинə ли`ихвəəниhим həлюммə илəйнəə, вəлəə йə`туунəль-бə`сə ильлəə ќōлиилə

Şübhəsiz, Allah sizin içərinizdən (başqalarını), döyüşdən saxlayanları və öz (həmməslək) qardaşlarına «Bizə tərəf gəlin (döyüşə getməyin)» – deyənləri də tanıyır, döyüşə onların ancaq azı gələr.

أَشِحَّةً عَلَيْكُمْ  ۖ فَإِذَا جَآءَ ٱلْخَوْفُ رَأَيْتَهُمْ يَنظُرُونَ إِلَيْكَ تَدُورُ أَعْيُنُهُمْ كَٱلَّذِى يُغْشَىٰ عَلَيْهِ مِنَ ٱلْمَوْتِ  ۖ فَإِذَا ذَهَبَ ٱلْخَوْفُ سَلَقُوكُم بِأَلْسِنَةٍ حِدَادٍ أَشِحَّةً عَلَى ٱلْخَيْرِ  ۚ أُوْلَٰٓئِكَ لَمْ يُؤْمِنُواْ فَأَحْبَطَ ٱللَّهُ أَعْمَٰلَهُمْ  ۚ وَكَانَ ذَٰلِكَ عَلَى ٱللَّهِ يَسِيرًا

əшиhhəтəн 'əлэйкум, фə`из̃əə джəə`əль-хōуфу рō`əйтəhум йəŋŋз̃уруунə илəйкə тəдууру ə'йунуhум кəəльлəз̃ии йуґшəə 'əлэйhи минəль-мəут, фə`из̃əə з̃əhəбəль-хōуфу сəлəќуукумм-би`əльсинəтин hидəəдин əшиhhəтəн 'əлəəль-хōйр, уулəə`икə лəм йу`минуу фə`əhбəтōл-лаhу ə'мəəлəhум, вəкəəнə з̃əəликə 'əлəл-лаhи йəсиирō

Onlar sizə qarşı xəsisdirlər (sizə kömək etməkdən və sizin məqsədiniz uğrunda mal sərf etməkdən çəkinərlər) və elə ki, hər hansı bir qorxu üz verər, onların ölüm halında bihuş olmuş (bayılmış) adam kimi (qorxudan) gözlərinin hədəqəsində dolanaraq sənə tərəf baxdıqlarını görərsən. Elə ki, qorxu aradan gedər, sizi acı və iti dilləri ilə sancarlar. Onlar (qələbə nəticəsində qənimətdən sizə yetişən) xeyirə xəsisdirlər. Onlar (həqiqətdə) iman gətirməmişlər. Buna görə də Allah onların bütün (yaxşı) əməllərini puça çıxartmışdır. Bu, (iş) Allah üçün asandır.

يَحْسَبُونَ ٱلْأَحْزَابَ لَمْ يَذْهَبُواْ  ۖ وَإِن يَأْتِ ٱلْأَحْزَابُ يَوَدُّواْ لَوْ أَنَّهُم بَادُونَ فِى ٱلْأَعْرَابِ يَسْـَٔلُونَ عَنْ أَنۢبَآئِكُمْ  ۖ وَلَوْ كَانُواْ فِيكُم مَّا قَٰتَلُوٓاْ إِلَّا قَلِيلًا

йəhсəбуунəль-əhзəəбə лəм йəз̃həбуу, вə`ий-йə`тиль-əhзəəбу йəвəддуу лəу əннəhумм-бəəдуунə фииль-ə'рōōби йəс`əлююнə 'əн əмм-бəə`икум, вəлəу кəəнуу фиикум-мəə ќōōтəлюю ильлəə ќōлиилə

(Qorxaq münafiqlər) elə bilirlər ki, «əhzab» (dəstələr Mədinənin ətrafından hələ də) getməmişlər (və buna görə də qorxu və vahimə içərisindədirlər). Əgər «əhzab» (dəstələr) (yenidən) qayıtsalar, onlar səhrada bədəvilər arasında olmalarını istərlər ki, sizin (döyüş barədə) xəbərlərinizi soruşalar. Əgər sizin aranızda da olsaydılar az bir qismi döyüşərdi.