۞ وَإِذْ قَالَ إِبْرَٰهِيمُ لِأَبِيهِ ءَازَرَ أَتَتَّخِذُ أَصْنَامًا ءَالِهَةً  ۖ إِنِّىٓ أَرَىٰكَ وَقَوْمَكَ فِى ضَلَٰلٍ مُّبِينٍ

вə`из̃ ќōōлə ибрōōhииму ли`əбииhи əəзəрō əтəттəхыз̃у əснəəмəн əəлиhəh, иннии əрōōкə вəќōумəкə фии дōлəəлимм-мубиин

(Yada sal) o zaman(ı) ki, İbrahim (atalığı və ya qayınatası, yaxud əmisi, ya da müəllimi olan) atası Azərə dedi: «Bütləri (özünə) məbudlar götürürsən? Doğrudan da, mən səni və sənin qövmünü aşkar bir azğınlıq içərisində görürəm».

وَكَذَٰلِكَ نُرِىٓ إِبْرَٰهِيمَ مَلَكُوتَ ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَٱلْأَرْضِ وَلِيَكُونَ مِنَ ٱلْمُوقِنِينَ

вəкəз̃əəликə нурии ибрōōhиимə мəлəкуутəс-сəмəəвəəти вəəль`əрды вəлийəкуунə минəль-мууќиниин

Beləcə İbrahimə (atasının və qövmünün azğınlıqda olmasını öyrətdiyimiz kimi Özümüzün) göylərə və yerə olan tam malikiyyət və rübubiyyətimizi (də) göstərirdik (ki, dəlilgətirmə məqamında elmli və bacarıqlı olsun) və (həmçinin) inananlardan olması üçün.

فَلَمَّا جَنَّ عَلَيْهِ ٱلَّيْلُ رَءَا كَوْكَبًا  ۖ قَالَ هَٰذَا رَبِّى  ۖ فَلَمَّآ أَفَلَ قَالَ لَآ أُحِبُّ ٱلْءَافِلِينَ

фəлəммəə джəннə 'əлэйhиль-лэйлю рō`əə кəукəбə, ќōōлə həəз̃əə рōббий, фəлəммəə əфəлə ќōōлə лəə уhиббуль-əəфилиин

Beləliklə, gecə onun üzərinə qaranlıq pərdə çəkən zaman o, bir ulduz gördü (və müşriklərlə mübahisə etmək üçün) dedi: «Bu mənim Rəbbimdir». Elə ki, (həmin ulduz) batdı (İbrahim) dedi: «Mən batanları sevmirəm».

فَلَمَّا رَءَا ٱلْقَمَرَ بَازِغًا قَالَ هَٰذَا رَبِّى  ۖ فَلَمَّآ أَفَلَ قَالَ لَئِن لَّمْ يَهْدِنِى رَبِّى لَأَكُونَنَّ مِنَ ٱلْقَوْمِ ٱلضَّآلِّينَ

фəлəммəə рō`əəль-ќōмəрō бəəзиґōн ќōōлə həəз̃əə рōббий, фəлəммəə əфəлə ќōōлə лə`иль-лəм йəhдинии рōббии лə`əкуунəннə минəль-ќōумид-дōōллиин

Beləliklə, ayı doğan və üfüqü yaran halda görəndə dedi: «Bu mənim Rəbbimdir». Elə ki, (ay) batdı, dedi: «Doğrudan da əgər Rəbbim məni hidayət etməsə, mən mütləq azmış dəstələrdən olaram».

فَلَمَّا رَءَا ٱلشَّمْسَ بَازِغَةً قَالَ هَٰذَا رَبِّى هَٰذَآ أَكْبَرُ  ۖ فَلَمَّآ أَفَلَتْ قَالَ يَٰقَوْمِ إِنِّى بَرِىٓءٌ مِّمَّا تُشْرِكُونَ

фəлəммəə рō`əəш-шəмсə бəəзиґōтəн ќōōлə həəз̃əə рōббии həəз̃əə əкбəр, фəлəммəə əфəлəт ќōōлə йəə ќōуми иннии бəрии`умм-миммəə тушрикуун

Elə ki, günəşi çıxan və (üfüqlərə) işıq saçan halda gördü, dedi: «Bu mənim Rəbbimdir, bu daha böyükdür!» (Günəş) batanda isə dedi: «Ey mənim qövmüm, həqiqətən, mən sizin (Allaha) şərik qoşduqlarınızdan uzağam».

إِنِّى وَجَّهْتُ وَجْهِىَ لِلَّذِى فَطَرَ ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَٱلْأَرْضَ حَنِيفًا  ۖ وَمَآ أَنَا۠ مِنَ ٱلْمُشْرِكِينَ

иннии вəджджəhту вəджhийə лильлəз̃ии фəтōрōс-сəмəəвəəти вəəль`əрдō həниифə, вəмəə əнəə минəль-мушрикиин

«Həqiqətən, mən səmimi qəlb və haqqa meylliliklə üzümü (qəlbimi) göyləri və yeri yaradana tutmuşam. Və mən müşriklərdən deyiləm».

وَحَآجَّهُۥ قَوْمُهُۥ  ۚ قَالَ أَتُحَٰٓجُّوٓنِّى فِى ٱللَّهِ وَقَدْ هَدَىٰنِ  ۚ وَلَآ أَخَافُ مَا تُشْرِكُونَ بِهِۦٓ إِلَّآ أَن يَشَآءَ رَبِّى شَيْـًٔا  ۗ وَسِعَ رَبِّى كُلَّ شَىْءٍ عِلْمًا  ۗ أَفَلَا تَتَذَكَّرُونَ

вəhəəджджəhу ќōумуh, ќōōлə əтуhəəджджууннии фиил-лаhи вəќōд həдəəн, вəлəə əхōōфу мəə тушрикуунə биhи ильлəə əй-йəшəə`ə рōббии шэй`ə, вəси'ə рōббии кульлə шэй`ин 'ильмə, əфəлəə тəтəз̃əккəруун

Qövmü onunla (tovhid barəsində) mübahisə və qalmaqala başladı. O dedi: «Allah məni (həm elm, həm də göz yəqinliyinə) hidayət etdiyi halda, siz Mənimlə Onun barəsində mübahisə edirsiniz? Mən Rəbbimin (mənim haqqımda) istəyəcəyi şeydən başqa (heç şeydən, o cümlədən) sizin Ona qoşduğunuz şəriklərdən qorxmuram. Allahın elmi hər bir şeyi əhatə etmişdir. Məgər öyüd-nəsihət almırsınız?»

وَكَيْفَ أَخَافُ مَآ أَشْرَكْتُمْ وَلَا تَخَافُونَ أَنَّكُمْ أَشْرَكْتُم بِٱللَّهِ مَا لَمْ يُنَزِّلْ بِهِۦ عَلَيْكُمْ سُلْطَٰنًا  ۚ فَأَىُّ ٱلْفَرِيقَيْنِ أَحَقُّ بِٱلْأَمْنِ  ۖ إِن كُنتُمْ تَعْلَمُونَ

вəкəйфə əхōōфу мəə əшрōктум вəлəə тəхōōфуунə əннəкум əшрōктумм-биль-лəhи мəə лəм йунəззиль биhи 'əлэйкум сультōōнə, фə`əййуль-фəрииќōйни əhəќќу би-ль-əмн, иŋŋ-куŋŋтум тə'лəмуун

«Siz Allahın, barəsində sizə heç bir dəlil-sübut nazil etmədiyi şeyi Allaha şərik qoşmağınızdan qorxmadığınız halda mən sizin Allaha qoşduğunuz şərikdən necə qorxum? Bəs əgər bilirsinizsə bu iki dəstədən (təkallahlılardan və müşriklərdən) hansı (biri) amanda qalmağa daha layiqdir?!» (Təkallahlılar özlərini xeyir və zərəri olmayan cansızlardan, yəni bütlərdən, müşriklər isə bütün xeyir və ziyanların sahibindən yəni Allahdan amanda bilirlər).