قَالُواْ وَأَقْبَلُواْ عَلَيْهِم مَّاذَا تَفْقِدُونَ

ќōōлюю вə`əќбəлюю 'əлэйhим-мəəз̃əə тəфќидуун

(Yusufun qardaşları) üzlərini məmurlara tutub dedilər: «Nə itirmisiniz?»

قَالُواْ نَفْقِدُ صُوَاعَ ٱلْمَلِكِ وَلِمَن جَآءَ بِهِۦ حِمْلُ بَعِيرٍ وَأَنَا۠ بِهِۦ زَعِيمٌ

ќōōлюю нəфќиду сувəə'əль-мəлики вəлимəŋŋ-джəə`ə биhи hимлю бə'иириу-вə`əнəə биhи зə'иим

Dedilər: «Şahın ölçü qabını itirmişik. Onu gətirənə bir dəvə yükü (mükafat, yaxud zəhmət haqqı) veriləcəkdir və buna (mən carçı) özüm zaminəm».

قَالُواْ تَٱللَّهِ لَقَدْ عَلِمْتُم مَّا جِئْنَا لِنُفْسِدَ فِى ٱلْأَرْضِ وَمَا كُنَّا سَٰرِقِينَ

ќōōлюю тəл-лаhи лəќōд 'əлимтум-мəə джи`нəə линуфсидə фииль-əрды вəмəə куннəə сəəриќиин

(Yusufun qardaşları) dedilər: «Allaha and olsun, siz (özünüz) yaxşı bilirsiniz ki, biz yer üzündə fəsad törətməyə gəlməmişik və biz heç vaxt oğru olmamışıq».

قَالُواْ فَمَا جَزَٰٓؤُهُۥٓ إِن كُنتُمْ كَٰذِبِينَ

ќōōлюю фəмəə джəзəə`уhу иŋŋ-куŋŋтум кəəз̃ибиин

Dedilər: «Əgər siz yalançı çıxsanız, onun cəzası nədir?»

قَالُواْ جَزَٰٓؤُهُۥ مَن وُجِدَ فِى رَحْلِهِۦ فَهُوَ جَزَٰٓؤُهُۥ  ۚ كَذَٰلِكَ نَجْزِى ٱلظَّٰلِمِينَ

ќōōлюю джəзəə`уhу мəу-вуджидə фии рōhлиhи фəhувə джəзəə`уh, кəз̃əəликə нəджзииз̃-з̃ōōлимиин

Qardaşlar dedilər: «Onun cəzası budur ki: Su qabı kimin yükünün içindən tapılsa, o özü onun cəzasıdır (oğru bir müddət mal sahibinin ixtiyarında qalır). Biz (oğurluq etməklə) zülm edənləri belə cəzalandırırıq».

فَبَدَأَ بِأَوْعِيَتِهِمْ قَبْلَ وِعَآءِ أَخِيهِ ثُمَّ ٱسْتَخْرَجَهَا مِن وِعَآءِ أَخِيهِ  ۚ كَذَٰلِكَ كِدْنَا لِيُوسُفَ  ۖ مَا كَانَ لِيَأْخُذَ أَخَاهُ فِى دِينِ ٱلْمَلِكِ إِلَّآ أَن يَشَآءَ ٱللَّهُ  ۚ نَرْفَعُ دَرَجَٰتٍ مَّن نَّشَآءُ  ۗ وَفَوْقَ كُلِّ ذِى عِلْمٍ عَلِيمٌ

фəбəдə`ə би`əу'ийəтиhим ќōблə ви'əə`и əхыыhи c̃уммə-стəхрōджəhəə миу-ви'əə`и əхыыh, кəз̃əəликə киднəə лийуусуф, мəə кəəнə лийə`хуз̃ə əхōōhу фии дииниль-мəлики ильлəə əй-йəшəə`əл-лаh, нəрфə'у дəрōджəəтимм-мəн-нəшəə, вəфəуќō кулли з̃ии 'ильмин 'əлиим

Beləliklə, Yusuf axtarışa qardaşının qabından qabaq onların azuqə qablarından başladı, sonra piyaləni qardaşının qabından çıxartdı. Biz Yusuf üçün belə çarə qıldıq. Çünki şahın adət və qanununa görə onun, öz qardaşını Allahın (qanunun dəyişdirilməsi və ya yuxarıdakı yolun həyata keçirilməsi) istəyi istisna olmaqla tutub saxlaması düzgün deyildi. Biz istədiyimiz hər bir kəsi dərəcələrlə yüksəldirik. Hər bir elm sahibindən üstün daha bir bilikli vardır.

 ۞ قَالُوٓاْ إِن يَسْرِقْ فَقَدْ سَرَقَ أَخٌ لَّهُۥ مِن قَبْلُ  ۚ فَأَسَرَّهَا يُوسُفُ فِى نَفْسِهِۦ وَلَمْ يُبْدِهَا لَهُمْ  ۚ قَالَ أَنتُمْ شَرٌّ مَّكَانًا  ۖ وَٱللَّهُ أَعْلَمُ بِمَا تَصِفُونَ

ќōōлюю ий-йəсриќ фəќōд сəрōќō əхуль-лəhу миŋŋ-ќōбль, фə`əсəррōhəə йуусуфу фии нəфсиhи вəлəм йубдиhəə лəhум, ќōōлə əŋŋтум шəррумм-мəкəəнə, вəл-лаhу ə'лəму бимəə тəсыфуун

(Qardaşlar) dedilər: «Əgər o oğurluq edibsə (bu, təccüblü deyil), keçmişdə onun bir qardaşı da oğurluq etmişdi». Belə olan halda Yusuf həmin sözü öz qəlbində gizlətdi və onlara bildirmədi (və öz-özlüyündə) dedi: «Siz səviyyəcə (insanlıq səviyyəsi baxımından) daha pissiniz (ki, əxlaqi tənəzzül və həsəd sifətiniz vardır). Allah sizin dediyiniz şeyi daha yaxşı bilir».

قَالُواْ يَٰٓأَيُّهَا ٱلْعَزِيزُ إِنَّ لَهُۥٓ أَبًا شَيْخًا كَبِيرًا فَخُذْ أَحَدَنَا مَكَانَهُۥٓ  ۖ إِنَّا نَرَىٰكَ مِنَ ٱلْمُحْسِنِينَ

ќōōлюю йəə əййуhəəль-'əзиизу иннə лəhу əбəн шэйхōн кəбиирōн фəхуз̃ əhəдəнəə мəкəəнəh, иннəə нəрōōкə минəль-муhсиниин

Dedilər: «Ey Əziz, həqiqətən, onun çox qoca və yaşı ötmüş bir atası vardır. Buna görə də onun yerinə bizim birimizi götür. Həqiqətən, biz səni yaxşılıq edənlərdən görürük».

قَالَ مَعَاذَ ٱللَّهِ أَن نَّأْخُذَ إِلَّا مَن وَجَدْنَا مَتَٰعَنَا عِندَهُۥٓ إِنَّآ إِذًا لَّظَٰلِمُونَ

ќōōлə мə'əəз̃əл-лаhи əн-нə`хуз̃ə ильлəə мəу-вəджəднəə мəтəə'əнəə 'иŋŋдəhу иннəə из̃əль-лəз̃ōōлимуун

Dedi: «Allah eləməsin ki, malımızı tapdığımız şəxsdən qeyrisini tutaq. Əks halda biz mütləq zalım olarıq».

فَلَمَّا ٱسْتَيْـَٔسُواْ مِنْهُ خَلَصُواْ نَجِيًّا  ۖ قَالَ كَبِيرُهُمْ أَلَمْ تَعْلَمُوٓاْ أَنَّ أَبَاكُمْ قَدْ أَخَذَ عَلَيْكُم مَّوْثِقًا مِّنَ ٱللَّهِ وَمِن قَبْلُ مَا فَرَّطتُمْ فِى يُوسُفَ  ۖ فَلَنْ أَبْرَحَ ٱلْأَرْضَ حَتَّىٰ يَأْذَنَ لِىٓ أَبِىٓ أَوْ يَحْكُمَ ٱللَّهُ لِى  ۖ وَهُوَ خَيْرُ ٱلْحَٰكِمِينَ

фəлəммəə-стəй`əсуу минhу хōлəсуу нəджиййə, ќōōлə кəбиируhум əлəм тə'лəмуу əннə əбəəкум ќōд əхōз̃ə 'əлэйкум-мəуc̃иќōмм-минəл-лаhи вəмиŋŋ-ќōблю мəə фəррōттум фии йуусуф, фəлəн əбрōhəль-əрдō həттəə йə`з̃əнə лии əбии əу йəhкумəл-лаhу лий, вəhувə хōйруль-həəкимиин

Beləliklə, ondan (Yusufun onların təklifini qəbul etməsindən və qardaşlarının nicat tapmasından) naümid olduqdan sonra, pıçıldaşaraq bir kənara çəkildilər. Böyükləri dedi: «Məgər atanızın (Binyamin barəsində) sizdən möhkəm ilahi bir peyman almasını və keçmişdə də Yusuf barəsində nə nöqsanlara yol verdiyinizi bilmirsiniz?! Buna görə də, (şəxsən) mən atam mənə icazə verənə və ya Allah mənim barəmdə hökm çıxarana qədər bu diyardan əsla çıxmayacağam. O, hökm edənlərin ən yaxşısıdır».