فَهَزَمُوهُم بِإِذْنِ ٱللَّهِ وَقَتَلَ دَاوُۥدُ جَالُوتَ وَءَاتَىٰهُ ٱللَّهُ ٱلْمُلْكَ وَٱلْحِكْمَةَ وَعَلَّمَهُۥ مِمَّا يَشَآءُ  ۗ وَلَوْلَا دَفْعُ ٱللَّهِ ٱلنَّاسَ بَعْضَهُم بِبَعْضٍ لَّفَسَدَتِ ٱلْأَرْضُ وَلَٰكِنَّ ٱللَّهَ ذُو فَضْلٍ عَلَى ٱلْعَٰلَمِينَ

фəhəзəмууhумм-би`из̃ниль-лəhи вəќōтəлə дəəвууду джəəлюютə вə`əəтəəhул-лаhуль-мулькə вəəльhикмəтə вə'əльлəмəhу миммəə йəшəə, вəлəулəə дəф'ул-лаhин-нəəсə бə'дōhумм-бибə'дыль-лəфəсəдəтиль-əрду вəлəəкиннəл-лаhə з̃уу фəдлин 'əлəəль-'əəлəмиин

Beləliklə, Allahın köməyi ilə onları məğlub etdilər və (Talutun əsgərlərindən olan) Davud Calutu öldürdü. Allah ona səltənət, hökmdarlıq və hikmət (şəriət elmləri və əqli maarif) verdi və (Zəbur kitabı, gerçəklik əsasında hökm çıxarmaq, quşların dilləri və dəmirdən zireh toxumaq kimi) istədiyi şeylərdən ona öyrətdi. Əgər Allah insanların bəzisini digər bəzilərinin vasitəsi ilə dəf etməsəydi, yer üzünü mütləq fitnə-fəsad bürüyərdi. Lakin Allah bütün aləmdəkilərə qarşı lütf və mərhəmət sahibidir.

تِلْكَ ءَايَٰتُ ٱللَّهِ نَتْلُوهَا عَلَيْكَ بِٱلْحَقِّ  ۚ وَإِنَّكَ لَمِنَ ٱلْمُرْسَلِينَ

тилькə əəйəəтул-лаhи нəтлююhəə 'əлэйкə би-ль-həќќ, вə`иннəкə лəминəль-мурсəлиин

Bunlar Allahın ayələridir (tovhid və qüdrət nişanələridir) ki, haqq olaraq sənə oxuyuruq. Həqiqətən, sən göndərilənlərdənsən.

 ۞ تِلْكَ ٱلرُّسُلُ فَضَّلْنَا بَعْضَهُمْ عَلَىٰ بَعْضٍ  ۘ مِّنْهُم مَّن كَلَّمَ ٱللَّهُ  ۖ وَرَفَعَ بَعْضَهُمْ دَرَجَٰتٍ  ۚ وَءَاتَيْنَا عِيسَى ٱبْنَ مَرْيَمَ ٱلْبَيِّنَٰتِ وَأَيَّدْنَٰهُ بِرُوحِ ٱلْقُدُسِ  ۗ وَلَوْ شَآءَ ٱللَّهُ مَا ٱقْتَتَلَ ٱلَّذِينَ مِنۢ بَعْدِهِم مِّنۢ بَعْدِ مَا جَآءَتْهُمُ ٱلْبَيِّنَٰتُ وَلَٰكِنِ ٱخْتَلَفُواْ فَمِنْهُم مَّنْ ءَامَنَ وَمِنْهُم مَّن كَفَرَ  ۚ وَلَوْ شَآءَ ٱللَّهُ مَا ٱقْتَتَلُواْ وَلَٰكِنَّ ٱللَّهَ يَفْعَلُ مَا يُرِيدُ

тилькəр-русулю фəддōльнəə бə'дōhум 'əлəə бə'д, минhум-мəŋŋ-кəльлəмəл-лаh, вəрōфə'ə бə'дōhум дəрōджəəт, вə`əəтəйнəə 'иисəə-бнə мəрйəмəль-бэййинəəти вə`əййəднəəhу бирууhиль-ќудус, вəлəу шəə`əл-лаhу мəə-ќтəтəлəль-лəз̃иинə мимм-бə'диhим-мимм-бə'ди мəə джəə`əтhумуль-бэййинəəту вəлəəкини-хтəлəфуу фəминhум-мəн əəмəнə вəминhум-мəŋŋ-кəфəр, вəлəу шəə`əл-лаhу мəə-ќтəтəлюю вəлəəкиннəл-лаhə йəф'əлю мəə йуриид

Bu peyğəmbərlərdən (adları çəkilən) bəzilərini bəzilərindən üstün etdik. Onlardan eləsi var ki, Allah onunla danışıb (Musa kimi) və bəzilərini bir neçə dərəcə ucaldıb (ulul-əzm peyğəmbərlər kimi). Və Məryəm oğlu İsaya aydın dəlillər (aşkar möcüzələr) əta etdik və onu «Ruhul-Qudus» ilə qüvvətləndirdik. Əgər Allah qəti şəkildə istəsəydi, onlardan sonra (tarix boyu) gələnlər (onların ümmətləri) onlara gəlmiş (bütün bu) aydın dəlillərdən sonra bir-birləri ilə vuruşmazdılar. Lakin ixtilafa düşdülər. Beləliklə, onların bəzisi iman gətirdi və bəzisi kafir oldu (və yer üzündə müharibələr törətdilər). Şübhəsiz, əgər Allah istəsəydi, onlar bir-birləri ilə vuruşmazdılar. Lakin Allah istədiyini (bəndələri əqidə və əməllərində ixtiyar sahibi) edir.

يَٰٓأَيُّهَا ٱلَّذِينَ ءَامَنُوٓاْ أَنفِقُواْ مِمَّا رَزَقْنَٰكُم مِّن قَبْلِ أَن يَأْتِىَ يَوْمٌ لَّا بَيْعٌ فِيهِ وَلَا خُلَّةٌ وَلَا شَفَٰعَةٌ  ۗ وَٱلْكَٰفِرُونَ هُمُ ٱلظَّٰلِمُونَ

йəə əййуhəəль-лəз̃иинə əəмəнуу əŋŋфиќуу миммəə рōзəќнəəкум-миŋŋ-ќōбли əй-йə`тийə йəумуль-лəə бэй'ун фииhи вəлəə хульлəтуу-вəлəə шəфəə'əh, вəəлькəəфируунə hумуз̃-з̃ōōлимуун

Ey iman gətirənlər, nə alış-verişin və nə də dostluq və şəfaətin olmayacağı gün gəlməmişdən qabaq sizə ruzi olaraq verdiklərimizdən (Allah yolunda) xərcləyin. Kafirlərdir zalımlar!

ٱللَّهُ لَآ إِلَٰهَ إِلَّا هُوَ ٱلْحَىُّ ٱلْقَيُّومُ  ۚ لَا تَأْخُذُهُۥ سِنَةٌ وَلَا نَوْمٌ  ۚ لَّهُۥ مَا فِى ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَمَا فِى ٱلْأَرْضِ  ۗ مَن ذَا ٱلَّذِى يَشْفَعُ عِندَهُۥٓ إِلَّا بِإِذْنِهِۦ  ۚ يَعْلَمُ مَا بَيْنَ أَيْدِيهِمْ وَمَا خَلْفَهُمْ  ۖ وَلَا يُحِيطُونَ بِشَىْءٍ مِّنْ عِلْمِهِۦٓ إِلَّا بِمَا شَآءَ  ۚ وَسِعَ كُرْسِيُّهُ ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَٱلْأَرْضَ  ۖ وَلَا يَـُٔودُهُۥ حِفْظُهُمَا  ۚ وَهُوَ ٱلْعَلِىُّ ٱلْعَظِيمُ

аллаhу лəə илəəhə ильлəə hувəль-həййуль-ќōййуум, лəə тə`хуз̃уhу синəтуу-вəлəə нəум, лəhу мəə фиис-сəмəəвəəти вəмəə фииль-əрд, мəŋŋ-з̃əəль-лəз̃ии йəшфə'у 'иŋŋдəhу ильлəə би`из̃ниh, йə'лəму мəə бэйнə əйдииhим вəмəə хōльфəhум, вəлəə йуhиитуунə бишəй`имм-мин 'ильмиhи ильлəə бимəə шəə, вəси'ə курсиййуhус-сəмəəвəəти вəəль`əрд, вəлəə йə`уудуhу hифз̃уhумəə, вəhувəль-'əлиййуль-'əз̃ыым

Tək olan Allahdır ki, Ondan başqa bir məbud yoxdur! (Öz zatı ilə var olan) diri və (varlıq aləmini) bərqərar saxlayan qadir və əbədidir. Onu əsla nə mürgi tutar, nə də yuxu! (Yaradılış, qorumaq, idarə etmək və yox etmək Onun istəyindən asılı olduğu üçün) göylərdə və yerdə olanların hamısı (göylər və yer də daxil olmaqla) Ona məxsusdur. İzni olmadan Onun hüzurunda kim vasitəçilik və şəfaət (bu dünyada səbəblərlə nəticələr arasında qeyri-ixtiyari vasitəçilik, o dünyada isə əməllərin cəzasının ləğvi və savabların artırılması üçün olan ixtiyari şəfaət) edə bilər?! İnsanların qarşısında olanı da, arxalarında olanı da (dünyanın keçmiş və gələcək hadisələrini) bilir və onlar Onun elmindən Onun istədiyindən başqa heç bir şeyi bilə bilməzlər. Onun (səltənət və rübubiyyət) kürsüsü göyləri və yeri əhatə etmişdir. Onları (göyləri və yeri) qoruyub saxlamaq Onun üçün çətin və yorucu deyildir. O, çox uca və böyükdür.

لَآ إِكْرَاهَ فِى ٱلدِّينِ  ۖ قَد تَّبَيَّنَ ٱلرُّشْدُ مِنَ ٱلْغَىِّ  ۚ فَمَن يَكْفُرْ بِٱلطَّٰغُوتِ وَيُؤْمِنۢ بِٱللَّهِ فَقَدِ ٱسْتَمْسَكَ بِٱلْعُرْوَةِ ٱلْوُثْقَىٰ لَا ٱنفِصَامَ لَهَا  ۗ وَٱللَّهُ سَمِيعٌ عَلِيمٌ

лəə икрōōhə фиид-диин, ќōт-тəбэййəнəр-рушду минəль-ґōйй, фəмəй-йəкфур бит-тōōґуути вəйу`мимм-биль-лəhи фəќōди-стəмсəкə би-ль-'урвəтиль-вуc̃ќōō лəə-ŋŋфисōōмə лəhəə, вəл-лаhу сəмии'ун 'əлиим

Dində (əqidənin əsasalarında) məcburiyyət yoxdur (çünki, daxili inanc və etiqadlar zorla qəbul etdirilə bilməzlər və dəlil-sübuta tabedirlər). Şübhəsiz, (bu Quran vasitəsilə) hidayət yolu azğınlıqdan (seçilib) aydınlaşmışdır. Buna görə də, kim azğın və itaətsizə (şeytan və onun ardıcıllarına) kafir olub Allaha iman gətirsə, doğrudan da heç vaxt qırılmayan möhkəm bir dəstəkdən yapışmışdır. Allah eşidən və biləndir.

ٱللَّهُ وَلِىُّ ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ يُخْرِجُهُم مِّنَ ٱلظُّلُمَٰتِ إِلَى ٱلنُّورِ  ۖ وَٱلَّذِينَ كَفَرُوٓاْ أَوْلِيَآؤُهُمُ ٱلطَّٰغُوتُ يُخْرِجُونَهُم مِّنَ ٱلنُّورِ إِلَى ٱلظُّلُمَٰتِ  ۗ أُوْلَٰٓئِكَ أَصْحَٰبُ ٱلنَّارِ  ۖ هُمْ فِيهَا خَٰلِدُونَ

аллаhу вəлиййуль-лəз̃иинə əəмəнуу йухриджуhум-минəз̃-з̃улюмəəти илəəн-нуур, вəəльлəз̃иинə кəфəруу əулийəə`уhумут-тōōґууту йухриджуунəhум-минəн-нуури илəəз̃-з̃улюмəəт, уулəə`икə əсhəəбун-нəəр, hум фииhəə хōōлидуун

Allah iman gətirənlərin dostu və başçısıdır. Onları (nadanlıq, küfr və itaətsizliklik) qaranlıqlar(ın)dan (elm, iman və təqva) nur(un)a tərəf çıxarır. Kafir olanların başçıları isə azğın və itaətsizlərdir ki, onları (hidayət) nur(un)dan (azğınlıq) zülmətlər(in)ə tərəf çıxarırlar. Onlar Cəhənnəm əhlidirlər və orada əbədi qalacaqlar.

أَلَمْ تَرَ إِلَى ٱلَّذِى حَآجَّ إِبْرَٰهِۦمَ فِى رَبِّهِۦٓ أَنْ ءَاتَىٰهُ ٱللَّهُ ٱلْمُلْكَ إِذْ قَالَ إِبْرَٰهِۦمُ رَبِّىَ ٱلَّذِى يُحْىِۦ وَيُمِيتُ قَالَ أَنَا۠ أُحْىِۦ وَأُمِيتُ  ۖ قَالَ إِبْرَٰهِۦمُ فَإِنَّ ٱللَّهَ يَأْتِى بِٱلشَّمْسِ مِنَ ٱلْمَشْرِقِ فَأْتِ بِهَا مِنَ ٱلْمَغْرِبِ فَبُهِتَ ٱلَّذِى كَفَرَ  ۗ وَٱللَّهُ لَا يَهْدِى ٱلْقَوْمَ ٱلظَّٰلِمِينَ

əлəм тəрō илəəль-лəз̃ии həəджджə ибрōōhиимə фии рōббиhи əн əəтəəhул-лаhуль-мулькə из̃ ќōōлə ибрōōhииму рōббийəль-лəз̃ии йуhйии вəйумииту ќōōлə əнəə уhйии вə`умиит, ќōōлə ибрōōhииму фə`иннəл-лаhə йə`тии биш-шəмси минəль-мəшриќи фə`ти биhəə минəль-мəґриби фəбуhитəль-лəз̃ии кəфəр, вəл-лаhу лəə йəhдииль-ќōумəз̃-з̃ōōлимиин

Allahın verdiyi hökmdarlıq üzündən öyünərək İbrahimlə Rəbbi barəsində höcətləşən kəsi (Nəmrudu, qəlb gözü ilə) görmədinmi? İbrahim «mənim Rəbbim dirildən və öldürəndir» deyən zaman o dedi: «Mən (də) dirildirəm və öldürürəm (iki məhkumdan birini azad edir, digərini isə öldürürəm)». İbrahim dedi: «Həqiqətən, (mənim) Allah(ım) günəşi şərqdən çıxarır, sən onu qərbdən çıxar!» Belə olan halda kafir olmuş kəs, mat-məəttəl qaldı. Allah zalım qövmü əsla hidayət etmir.

أَوْ كَٱلَّذِى مَرَّ عَلَىٰ قَرْيَةٍ وَهِىَ خَاوِيَةٌ عَلَىٰ عُرُوشِهَا قَالَ أَنَّىٰ يُحْىِۦ هَٰذِهِ ٱللَّهُ بَعْدَ مَوْتِهَا  ۖ فَأَمَاتَهُ ٱللَّهُ مِاْئَةَ عَامٍ ثُمَّ بَعَثَهُۥ  ۖ قَالَ كَمْ لَبِثْتَ  ۖ قَالَ لَبِثْتُ يَوْمًا أَوْ بَعْضَ يَوْمٍ  ۖ قَالَ بَل لَّبِثْتَ مِاْئَةَ عَامٍ فَٱنظُرْ إِلَىٰ طَعَامِكَ وَشَرَابِكَ لَمْ يَتَسَنَّهْ  ۖ وَٱنظُرْ إِلَىٰ حِمَارِكَ وَلِنَجْعَلَكَ ءَايَةً لِّلنَّاسِ  ۖ وَٱنظُرْ إِلَى ٱلْعِظَامِ كَيْفَ نُنشِزُهَا ثُمَّ نَكْسُوهَا لَحْمًا  ۚ فَلَمَّا تَبَيَّنَ لَهُۥ قَالَ أَعْلَمُ أَنَّ ٱللَّهَ عَلَىٰ كُلِّ شَىْءٍ قَدِيرٌ

əу кəəльлəз̃ии мəррō 'əлəə ќōрйəтиу-вəhийə хōōвийəтун 'əлəə 'уруушиhəə ќōōлə əннəə йуhйии həəз̃иhиль-лəhу бə'дə мəутиhəə, фə`əмəəтəhул-лаhу ми`əтə 'əəмин c̃уммə бə'əc̃əh, ќōōлə кəм лəбиc̃т, ќōōлə лəбиc̃ту йəумəн əу бə'дō йəум, ќōōлə бəль-лəбиc̃тə ми`əтə 'əəмин фəəŋŋз̃ур илəə тō'əəмикə вəшəрōōбикə лəм йəтəсəннəh, вəəŋŋз̃ур илəə hимəəрикə вəлинəдж'əлəкə əəйəтəл-лин-нəəс, вəəŋŋз̃ур илəəль-'из̃ōōми кəйфə нуŋŋшизуhəə c̃уммə нəксууhəə лəhмə, фəлəммəə тəбэййəнə лəhу ќōōлə ə'лəму əннəл-лаhə 'əлəə кулли шэй`ин ќōдиир

Yaxud (evlərinin damı çökmüş və) divarları damlarının üzərinə uçmuş (və sakinlərinin cəsədləri çürüyüb dağılmış) kənddən keçən (kəs) kimisini (görmüsənmi)? (O, təəccüblə öz-özünə) dedi: «Allah bunları ölümlərindən sonra necə dirildəcək?!» Buna görə də Allah onu yüz il öldürdü, sonra diriltdi (və) dedi: «(Burada) nə qədər qalmısan?» Dedi: «Bir gün, ya günün bir hissəsini (qalmışam)». Dedi: «Xeyir, yüz il qalmısan; yemək-içməyinə bax ki, heç dəyişməyib və uzunqulağına bax (gör necə çürüyüb dağılıb). Biz (bunu sənin istəyini yerinə yetirmək və) səni insanlara (Öz tovhid və qüdrətimizin) nişanə(si) etmək üçün (etdik). Bax (gör uzunqulağının) sümükləri(ni) necə götürür (və onları bir-birinə birləşdirir), sonra onların üstünə ət örtürük! Beləliklə, (dirilməyin necəliyi) ona aydın olduqda, dedi: «İndi bilirəm ki, Allah hər şeyə qadirdir (və indi bunu öz gözlərimlə görüb yəqinlik əldə etdim).

وَإِذْ قَالَ إِبْرَٰهِۦمُ رَبِّ أَرِنِى كَيْفَ تُحْىِ ٱلْمَوْتَىٰ  ۖ قَالَ أَوَلَمْ تُؤْمِن  ۖ قَالَ بَلَىٰ وَلَٰكِن لِّيَطْمَئِنَّ قَلْبِى  ۖ قَالَ فَخُذْ أَرْبَعَةً مِّنَ ٱلطَّيْرِ فَصُرْهُنَّ إِلَيْكَ ثُمَّ ٱجْعَلْ عَلَىٰ كُلِّ جَبَلٍ مِّنْهُنَّ جُزْءًا ثُمَّ ٱدْعُهُنَّ يَأْتِينَكَ سَعْيًا  ۚ وَٱعْلَمْ أَنَّ ٱللَّهَ عَزِيزٌ حَكِيمٌ

вə`из̃ ќōōлə ибрōōhииму рōбби əринии кəйфə туhйииль-мəутəə, ќōōлə əвəлəм ту`мин, ќōōлə бəлəə вəлəəкил-лийəтмə`иннə ќōльбий, ќōōлə фəхуз̃ əрбə'əтəмм-минəт-тōйри фəсурhуннə илəйкə c̃уммə-дж'əль 'əлəə кулли джəбəлимм-минhуннə джуз`əн c̃уммə-д'уhуннə йə`тиинəкə сə'йə, вəə'лəм əннəл-лаhə 'əзиизун həкиим

(Yada sal) o zaman(ı) ki, İbrahim dedi: «Ey Rəbbim, ölüləri necə diriltməyini mənə göstər». Dedi: «Məgər (Mənim qüdrətimə və ya axirət gününə) imanın yoxdur?» Dedi: «Əksinə (imanım var)! Lakin qəlbimin (gözlə görərək) rahatlıq tapması üçün (istədim)». Dedi: «Belə isə, dörd (növ) quş götür, (cismlərində olan əlamətləri dəqiq görə bilməyin üçün) onları özünə yaxınlaşdır və (onları) tikə-tikə doğra(yıb bir-birinə qat). Sonra (bu ətrafdakı) hər dağın başına onlardan bir parça qoy. Daha sonra onları çağır, sürətlə sənin yanına gələcəklər. Bil ki, Allah yenilməz qüdrət və hikmət sahibidir».