فَتَنَادَوْاْ مُصْبِحِينَ
фəтəнəəдəу мусбиhиин
Səhər çağı (onlar) bir-birlərini (belə) səslədilər:
أَنِ ٱغْدُواْ عَلَىٰ حَرْثِكُمْ إِن كُنتُمْ صَٰرِمِينَ
əни-ґдуу 'əлəə həрc̃икум иŋŋ-куŋŋтум сōōримиин
«Əgər (meyvə) yığmaq məqsədiniz varsa, erkəndən öz bağınıza və əkininizə sarı çıxın!»
فَٱنطَلَقُواْ وَهُمْ يَتَخَٰفَتُونَ
фəəŋŋтōлəќуу вəhум йəтəхōōфəтуун
Beləliklə, bir-birləri ilə yavaşca söhbət edə-edə yola düşdülər. (Onlar deyirdilər:)
أَن لَّا يَدْخُلَنَّهَا ٱلْيَوْمَ عَلَيْكُم مِّسْكِينٌ
əль-лəə йəдхулəннəhəəль-йəумə 'əлэйкум-мискиин
«Məbada bu gün hər hansı bir fəqir bağa sizin yanınıza gəlsin!»
وَغَدَوْاْ عَلَىٰ حَرْدٍ قَٰدِرِينَ
вəґōдəу 'əлəə həрдин ќōōдириин
Onlar səhər erkən (fəqirləri) məhrum etmək məqsədi ilə getdilər.
فَلَمَّا رَأَوْهَا قَالُوٓاْ إِنَّا لَضَآلُّونَ
фəлəммəə рō`əуhəə ќōōлюю иннəə лəдōōллююн
O bağı gördükdə, dedilər: «Yəqin ki, yolu azmışıq, yaxud haqq yoldan azmışıq».
بَلْ نَحْنُ مَحْرُومُونَ
бəль нəhну мəhруумуун
«(Nəinki yalnız haqqın yolundan azmışıq, hətta) əslində biz (haqqın nemətindən və öz əkdiyimizdən də) məhrum olmuşuq!»
قَالَ أَوْسَطُهُمْ أَلَمْ أَقُل لَّكُمْ لَوْلَا تُسَبِّحُونَ
ќōōлə əусəтуhум əлəм əќуль-лəкум лəулəə тусəббиhуун
Onların orta yaşlısı, ən ağıllısı və düzgünü dedi: «Məgər sizə demədimmi ki, niyə Allahı (hər hansı bir nöqsandan və eyibdən) pak (və uzaq) bilmirsiniz?! (Allaha qarşı çıxmağı qərara almaqla əməli surətdə Onu aciz hesab etmiş olursunuz)»
قَالُواْ سُبْحَٰنَ رَبِّنَآ إِنَّا كُنَّا ظَٰلِمِينَ
ќōōлюю субhəəнə рōббинəə иннəə куннəə з̃ōōлимиин
Dedilər: «Rəbbimiz pakdır. Həqiqətən, biz zalım idik!»