ٱلَّذِينَ طَغَوْاْ فِى ٱلْبِلَٰدِ
əльлəз̃иинə тōґōу фииль-билəəд
O kəslər ki, şəhərlərdə tüğyan etdilər.
فَأَكْثَرُواْ فِيهَا ٱلْفَسَادَ
фə`əкc̃əруу фииhəəль-фəсəəд
Və oralarda çoxlu fitnə-fəsad törətdilər.
فَصَبَّ عَلَيْهِمْ رَبُّكَ سَوْطَ عَذَابٍ
фəсōббə 'əлэйhим рōббукə сəутō 'əз̃əəб
Beləliklə, Rəbbin onlar(ın başların)a müxtəlif əzabların qamçısını endirdi.
إِنَّ رَبَّكَ لَبِٱلْمِرْصَادِ
иннə рōббəкə лəби-ль-мирсōōд
Həqiqətən də, sənin Rəbbin (onlara) nəzarət edir.
فَأَمَّا ٱلْإِنسَٰنُ إِذَا مَا ٱبْتَلَىٰهُ رَبُّهُۥ فَأَكْرَمَهُۥ وَنَعَّمَهُۥ فَيَقُولُ رَبِّىٓ أَكْرَمَنِ
фə`əммəəль-иŋŋсəəну из̃əə мəə-бтəлəəhу рōббуhу фə`əкрōмəhу вəнə''əмəhу фəйəќуулю рōббии əкрōмəн
Amma insana gəldikdə, nə zaman Rəbbi onu imtahana çəksə, ehtiram göstərsə və nemət bəxş etsə, deyər: «Rəbbim məni əziz tutmuşdur» (hər bir işə izn vermişdir).
وَأَمَّآ إِذَا مَا ٱبْتَلَىٰهُ فَقَدَرَ عَلَيْهِ رِزْقَهُۥ فَيَقُولُ رَبِّىٓ أَهَٰنَنِ
вə`əммəə из̃əə мəə-бтəлəəhу фəќōдəрō 'əлэйhи ризќōhу фəйəќуулю рōббии əhəəнəн
Amma nə zaman onu imtahan edib ruzisini azaltsa, «Rəbbim məni alçaltdı» – deyər.
كَلَّا ۖ بَل لَّا تُكْرِمُونَ ٱلْيَتِيمَ
кəльлəə, бəль-лəə тукримуунəль-йəтиим
Belə deyildir. (Güman edirsiniz ki, nemətin çoxluğu əməldə azadlıq verməkdir, onun azlığı alçaldılmaq. Həm gümanınız yalnışdır. Həm də). Əslində siz yetimə ehtiram göstərmirsiniz.
وَلَا تَحَٰٓضُّونَ عَلَىٰ طَعَامِ ٱلْمِسْكِينِ
вəлəə тəhəəддуунə 'əлəə тō'əəмиль-мискиин
Bir-birinizi yoxsulları yedirtməyə rəğbətləndirmirsiniz.
وَتَأْكُلُونَ ٱلتُّرَاثَ أَكْلًا لَّمًّا
вəтə`кулююнəт-турōōc̃ə əклəль-лəммə
Və öz mirasınızı başqalarının mirası ilə birgə yeyirsiniz. (Hər bir mirası dünyadan gedən şəxs (həmin malı) halal və haram(ına varmadan) toplamış olsa belə mənimsəyirsiniz).