فَٱسْتَفْتِهِمْ أَهُمْ أَشَدُّ خَلْقًا أَم مَّنْ خَلَقْنَآ ۚ إِنَّا خَلَقْنَٰهُم مِّن طِينٍ لَّازِبٍۭ
фəəстəфтиhим əhум əшəдду хōльќōн əм-мəн хōлəќнəə, иннəə хōлəќнəəhум-миŋŋ-тыыниль-лəəзиб
(Ya Muhəmməd!) Belə isə bunlardan (Məkkə müşriklərindən) soruş ki, xilqətcə bunlar daha möhkəmdirlər, ya Bizim yaratdıqlarımız (mələklər, göylər və yer)? Həqiqətən, Biz bunları yapışqan bir palçıqdan yaratdıq (Xilqətdə daha zəifdirlər, itaətsizlikdə isə daha qüvvətlidirlər).
بَلْ عَجِبْتَ وَيَسْخَرُونَ
бəль 'əджибтə вəйəсхōруун
Əslində sən (müşriklərin inkar və təkzibindən) təəccüblənirsən, onlar isə (sənin dəvətini və təəccübünü) məsxərəyə qoyurlar.
وَإِذَا ذُكِّرُواْ لَا يَذْكُرُونَ
вə`из̃əə з̃уккируу лəə йəз̃куруун
Onlara öyüd-nəsihət verildikdə, ibrət almazlar
وَإِذَا رَأَوْاْ ءَايَةً يَسْتَسْخِرُونَ
вə`из̃əə рō`əу əəйəтəй-йəстəсхыруун
Bir (tovhid) nişanə(si və möcüzə) gördükdə, bərk məsxərəyə qoyarlar və başqalarını da məsxərəyə qoymağa çağırarlar.
وَقَالُوٓاْ إِنْ هَٰذَآ إِلَّا سِحْرٌ مُّبِينٌ
вəќōōлюю ин həəз̃əə ильлəə сиhрумм-мубиин
Və deyərlər: «Bu, yalnız açıq-aşkar bir sehr və cadudur».
أَءِذَا مِتْنَا وَكُنَّا تُرَابًا وَعِظَٰمًا أَءِنَّا لَمَبْعُوثُونَ
ə`из̃əə митнəə вəкуннəə турōōбəу-вə'из̃ōōмəн ə`иннəə лəмəб'ууc̃уун
«Məgər biz öldükdən, torpaq və sür-sümük olduqdan sonra – yəni doğrudanmı dirildiləcəyik?!»
أَوَءَابَآؤُنَا ٱلْأَوَّلُونَ
əвə`əəбəə`унəəль-əувəлююн
«Yəni bizim ilk ata-babalarımızdamı (dirildiləcəklər)?»
قُلْ نَعَمْ وَأَنتُمْ دَٰخِرُونَ
ќуль нə'əм вə`əŋŋтум дəəхыруун
De: «Bəli, özü də xar və aciz (zəlil) bir halda olacaqsınız».
فَإِنَّمَا هِىَ زَجْرَةٌ وَٰحِدَةٌ فَإِذَا هُمْ يَنظُرُونَ
фə`иннəмəə hийə зəджрōтуу-вəəhидəтун фə`из̃əə hум йəŋŋз̃уруун
Həqiqətən, dirilmə yalnız (surun ikinci dəfə üfürülməsi ilə olan səmavi) bir nərə və səslədir. Qəfildən hamılıqla (qəbirlərdən çıxaraq) baxarlar.